Archive for 05/06/15

ANIME/ΜΑΝΓΚΑ

By : Unknown

Από μικρή ηλικία είχα μια αγάπη για τα κινούμενα σχέδια, θα μου πεις ποιο παιδί δεν είχε στην ηλικία του δημοτικού άντε και στο γυμνάσιο.
Εγώ είχα μια άλλη προσέγγιση για τα παιδικά μου τράβαγαν την προσοχή τα ανιμέ/μάνγκα
Στην ελληνική τηλεόραση συναντήσαμε κάποια αν και ήταν ελάχιστα μερικά από αυτά που έβλεπα ήταν :

Sailormoon
Οι περιπέτειες της Νikki
Οι ιππότες του διαστήματος
Πόκεμον
Winx club
Mermaid melody (από τις καλύτερες)
και άλλα πολλά

Ήταν επειδή είχαν μουσική πολύ καλύτερη από τα παιδικά που έβαζαν 5 λεπτά και σε ξενέρωναν ήταν επειδή ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που συνηθίζαμε να βλέπουμε όταν ήμασταν ακόμα πιο μικρά?

Βασικά είναι πολλά πράγματα που με έκαναν να αγαπήσω τα ανιμε/μανγκα και να πω την μεγάλη αλήθεια ακόμα συνεχίζω να βλέπω τέτοιες σειρές έχω δει πάρα πολλές :)

Είναι ένα πάθος που θα το έχω για όσο θα κυκλοφορούν τα ανιμέ στην αγορά.....

0 Comments

Tag : Γιατι να δεις,

Σκέψεις ενός μοναχικού μυαλού

By : Unknown

Πέρασαν κάποιες μέρες από το Πάσχα και αποφάσισε να γράψει στο τετράδιο του που είχε κάτω

από το κρεβάτι του:

Άλλο ένα Πάσχα πέρασε ήθελε να ήταν με έναν άνθρωπο που αγαπούσε πάρα πολύ, ήθελε να κάνανε ότι ακριβώς κάνανε εκείνες τις μέρες του Πάσχα, αλλά ήξερε πως κάποια πράγματα ποτέ δεν γυρίζουν πίσω αλλά ούτε και γίνεται να περάσεις τις ίδιες αναμνήσεις με κάποιον.

Στο μυαλό του θυμήθηκε το πρώτο Πάσχα που δεν το πέρασαν μαζί ήταν το πιο θλιβερό που είχε περάσει πότε του όχι μόνο επειδή έλειπε αλλά επειδή ήταν Πάσχα.

Θυμόταν πως πάντα εκείνες τις μέρες τις περνούσαν στο χωριό, πήγαιναν στην Ανάσταση και άναβαν το καντηλάκι της γιαγιάς και πάντα έλεγε στον πατέρα του πως θα το έκανε εκείνος αυτό όταν θα πέθαινε όταν θα ήταν πια πολύ μεγάλος, και ο πατέρας του πάντα του έλεγε την εξής φράση: θα είμαι πάντα δίπλα σου και όταν μεγαλώσεις και δεν θα με χρειάζεσαι πια και θα με αποκαλείς γέρο" Αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ έφυγε πολύ πριν μεγαλώσει αλλά και πριν γεράσει εκείνος.

Πόσο νοσταλγούσε να ζούσε εκείνες τις στιγμές για πάντα, αλλά εκείνες έτρεχαν μακριά του όταν προσπαθούσε να τις προφτάσει και να αρπάξει κάτι και να το κρατούσε για πάντα αλλά ήθελαν να τον απομακρύνουν από εκείνες τις στιγμές που άνηκαν στο παρελθόν και να επικεντρωθεί σε καινούριες φρέσκες, όμως θεωρούσε πως ήταν πολύ άδικο ήθελε να θυμάται βαθιά τον πατέρα του γιατί μόνο οι κοινές τους αναμνήσεις τον έκαναν ζωντανό μέσα του στο μυαλό του και την καρδιά του.

Είχαν σχεδόν περάσει 6 χρόνια και ένιωθε ότι του έλειπε πολύ παραπάνω ο λόγος ήταν ότι οι αναμνήσεις άρχιζαν να ξεθωριάζουν από μέσα του θα ήθελε να της τροφοδοτήσει αλλά δεν είχε κάτι για να το κάνει αυτό , όμως δεν μπορούσε να τις αφήσει να πεθάνουν γιατί ήταν το μόνο που του είχε απομείνει από την κοινή τους ζωή.

Ξεκίνησε να κάνει βήματα ολομόναχος αλλά δεν ήξερε αν αυτά τα βήματα τον πήγαιναν μπροστά ή απλά τον πήγαιναν αρκετά πίσω και αυτό ήταν κάτι που τον φόβιζε μήπως δεν μπορούσε να περπατήσει βήματα παραπέρα ήθελε να κάνει κάτι για εκείνον τις αναμνήσεις του αλλά και την ίδια του τη ζωή.

Αλλά αναρωτιόταν πως θα μπορούσε να τα χωρέσει όλα αυτά μαζί..

Άναψε ένα τσιγάρο και το κάπνισε με τη μία, πήγε στο ντουλαπάκι του γραφείου του και πήρε το "Bourbon" του ήπιε μερικές γουλιές από το μπουκάλι και μετά άναψε ένα τσιγάρο ακόμα και βγήκε να περπατήσει στο δρόμο.....

Και το ξημέρωμα τον βρήκε στην παραλία που σύχναζε παλιά με την παρέα του