Archive for 02/15/17
Scars Everywhere
By : Unknown
Ουλές που είναι αποτυπωμένες πάνω μας είτε έξω μας είτε μέσα μας.
Είναι τα σημάδια που προσδιορίζουν ποιος είσαι και ποιος τελικά έγινες χάρη σε αυτά
Είναι στιγμές που σε απογοητεύουν τα πάντα ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός το οποίο είναι πολύ χειρότερο και στρέφεσαι στο να τον καταστρέψεις με τον να τον πονάς, να τον χτυπάς, να τον κακομεταχειρίζεσαι γιατί έτσι πιστεύεις ότι είναι καλύτερα και δεν θα πονάς τόσο, αλλά πόσες φορές κοίταξες κάτι πάνω σου και θυμήθηκες εκείνη τη χρονική περίοδο που δεν ήσουν καλά και "βίασες" τον ίδιο σου τον εαυτό ? Πόσες φορές χρειάστηκες να κρύψεις κάτι γιατί κάποιοι άνθρωποι θα σε έκριναν από ένα και μόνο σημάδι?
Οι περισσότεροι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο κάποιοι σταμάτησαν και δεν επιτέθηκαν στον εαυτό τους και κάποιοι άλλοι δυστυχώς υπέκυψαν στην επιθυμία αυτή.
Πολλοί από μας κρύβουν μια δύναμη που όταν φτάσουν στο χείλος του γκρεμού και εκεί γνωρίζεις πως δεν υπάρχει γυρισμός εκεί είναι που βγαίνει αυτή η δύναμη και ξαφνιάζει ακόμα κι εμάς. Αλήθεια πόση δύναμη θέλει να αποτρέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό από το χειρότερο, αλήθεια πόση.
Ο πόνος υπάρχει σε όλους μας γιατί να το αρνιόμαστε κάποιοι ενεργούμε διαφορετικά στην δική μου περίπτωση όταν έχασα κάτι τόσο σημαντικό που τότε δεν έδινα τόση σημασία και το θεωρούσα δεδομένο απλά ένιωθα τόσο κενή,, άδεια, δίχως στάλα ζωής, ωθούσα τον εαυτό μου να κάνει κακό όχι σε άλλους απλά σε μένα μέχρι που έφτασα και στο σημείο της αυτοκτονίας μπορεί να μην το έχω πει ποτέ σε κανέναν αλλά εδώ μέσα είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και έτσι μπορώ να εκφράζομαι καλύτερα. έχω πιάσει τον εαυτό μου να μην αντέχει και να φτάνει στο άκρο της αυτοκτονίας 2 φορές στη ζωή μου, και οι δυο σε μικρή ηλικία. Η πρώτη ήταν όταν έφυγε η φίλη μου ήμουν 13-14 ετών όταν είδα να αλλάζουν τελείως τα πάντα στη ζωή μου. Με τα χρόνια συνήθισα την απουσία της γιατί βρήκαμε έναν τρόπο να μιλάμε είτε με τηλέφωνο είτε με την τεχνολογία ευτυχώς αυτό το κομμάτι προχωράει με τρελές ταχύτητες. Η δεύτερη συνέβει όταν ήμουν στην ηλικία των 17 όπου μια τρομερή βλακεία αν σκεφτείς μου στέρησε για πάντα τον μπαμπά μου και εκεί δεν μπορείς να κάνεις κάτι γιατί στη ζωή και το θάνατο δεν αποφασίζεις εσύ. Αυτό ήταν το χειρότερο αν πάρεις παράδειγμα την κατεστραμμένη μου πλέον οικογένεια. Αν ζούσε δεν ξέρω πως θα ήμουν δεν ξέρω καν αν θα ήμουν αυτό που είμαι τώρα έχω κρατήσει μια φράση από ένα άρθρο " Εμείς τα ορφανά έχουμε μια δική μας ανεξαρτησία" νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο. Τέλος πάντων αυτό που πήρα από τη δεύτερη απόπειρα είναι ένα τατουάζ με ένα περίεργο πούπουλο στο δεξί χέρι και αυτό γιατί όταν ήμουν στο δικό μου χείλος γκρεμού αυτό που είδα να πέφτει ήταν ενα φτερό- πούπουλο από κάποιο πουλί και έτσι σκέφτηκα πόσο σύντομες είναι οι ζωές μας.
Οι περισσότεροι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο κάποιοι σταμάτησαν και δεν επιτέθηκαν στον εαυτό τους και κάποιοι άλλοι δυστυχώς υπέκυψαν στην επιθυμία αυτή.
Πολλοί από μας κρύβουν μια δύναμη που όταν φτάσουν στο χείλος του γκρεμού και εκεί γνωρίζεις πως δεν υπάρχει γυρισμός εκεί είναι που βγαίνει αυτή η δύναμη και ξαφνιάζει ακόμα κι εμάς. Αλήθεια πόση δύναμη θέλει να αποτρέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό από το χειρότερο, αλήθεια πόση.
Ο πόνος υπάρχει σε όλους μας γιατί να το αρνιόμαστε κάποιοι ενεργούμε διαφορετικά στην δική μου περίπτωση όταν έχασα κάτι τόσο σημαντικό που τότε δεν έδινα τόση σημασία και το θεωρούσα δεδομένο απλά ένιωθα τόσο κενή,, άδεια, δίχως στάλα ζωής, ωθούσα τον εαυτό μου να κάνει κακό όχι σε άλλους απλά σε μένα μέχρι που έφτασα και στο σημείο της αυτοκτονίας μπορεί να μην το έχω πει ποτέ σε κανέναν αλλά εδώ μέσα είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και έτσι μπορώ να εκφράζομαι καλύτερα. έχω πιάσει τον εαυτό μου να μην αντέχει και να φτάνει στο άκρο της αυτοκτονίας 2 φορές στη ζωή μου, και οι δυο σε μικρή ηλικία. Η πρώτη ήταν όταν έφυγε η φίλη μου ήμουν 13-14 ετών όταν είδα να αλλάζουν τελείως τα πάντα στη ζωή μου. Με τα χρόνια συνήθισα την απουσία της γιατί βρήκαμε έναν τρόπο να μιλάμε είτε με τηλέφωνο είτε με την τεχνολογία ευτυχώς αυτό το κομμάτι προχωράει με τρελές ταχύτητες. Η δεύτερη συνέβει όταν ήμουν στην ηλικία των 17 όπου μια τρομερή βλακεία αν σκεφτείς μου στέρησε για πάντα τον μπαμπά μου και εκεί δεν μπορείς να κάνεις κάτι γιατί στη ζωή και το θάνατο δεν αποφασίζεις εσύ. Αυτό ήταν το χειρότερο αν πάρεις παράδειγμα την κατεστραμμένη μου πλέον οικογένεια. Αν ζούσε δεν ξέρω πως θα ήμουν δεν ξέρω καν αν θα ήμουν αυτό που είμαι τώρα έχω κρατήσει μια φράση από ένα άρθρο " Εμείς τα ορφανά έχουμε μια δική μας ανεξαρτησία" νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο. Τέλος πάντων αυτό που πήρα από τη δεύτερη απόπειρα είναι ένα τατουάζ με ένα περίεργο πούπουλο στο δεξί χέρι και αυτό γιατί όταν ήμουν στο δικό μου χείλος γκρεμού αυτό που είδα να πέφτει ήταν ενα φτερό- πούπουλο από κάποιο πουλί και έτσι σκέφτηκα πόσο σύντομες είναι οι ζωές μας.
Marilu kaps. Από το Blogger.