Archive for 02/29/16
Better Days
Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε πληγωθεί ?Είτε από κάποιο δυσάρεστο γεγονός στη ζωή μας, είτε από κάποιο χωρισμό
Είναι φορές που ακόμα και οι ίδιοι δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε κάποια συναισθήματα που μας κατακλύζουν ύστερα από μια απόφαση χωρισμού.
Εκεί που λες ότι είναι όλα όμορφα και είσαι τόσο ευτυχισμένος σαν άνθρωπος κάτι το οποίο σπανίζει στις μέρες μας, απλά γκρεμίζονται όλα αυτά που είχες απλά φανταστεί, όλες εκείνες οι σκέψεις που έκανες εκείνη την εποχή. Όλα αυτά απλά τελείωσαν και χωρίς να ξέρεις κάποιες φορές το γιατί...
Μερικές φορές όμως δεν θες να μάθεις το γιατί, γιατί η απάντηση μπορεί να σε πληγώσει πολύ περισσότερο από μερικές απλές θεωρίες.
Το πως προχωράς μετά? Ξέρω μπορώ να φανταστώ πως είναι: Στομάχι κόμπος,πόνος στο στήθος λες και έχει μείνει σφαίρα μέσα και σε ενοχλεί , αυπνία και σκέψεις, σκέψεις και ξανά σκέψεις που τρελαίνουν το μυαλό σου.
Το κινητό συνέχεια κοντά σου μήπως και λάβεις μια απάντηση είτε στο κινητό είτε στο facebook είτε ακόμα καλύτερο να σε πάρει τηλέφωνο. Όμως τίποτα δεν θα συμβεί γιατί απλά όλα τέλειωσαν απλά δεν θες εσύ να το παραδεχτεις.
Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να το ξεπεράσουμε διότι η ζωή είναι μικρή πολύ μικρή για να κολλάμε σε πράγματα που έχουν τελειώσει και να δώσουμε περισσότερη αξία σε πράγματα που έχουν πραγματική αξία.
Ξέρεις κάποια στιγμή θα έρθουν καλύτερες μέρες, δεν το βλέπεις αυτή τη στιγμή γιατί πονάς και δεν δέχεσαι κάτι απλά που σε έκανε να νιώθεις ο εαυτός σου, όμορφα, δεν σε ένοιαζε τι θα πουν οι γύρω σου γιατί ήσουν αυτό που ήσουν και δεν θα άλλαζες για κανέναν , αλλά ούτε κι εκείνος ήθελε. Ήθελε να σε βλέπει όπως πραγματικά είσαι, να χαμογελάς σαν να μην υπάρχει αύριο και ξέρεις πιο είναι το θέμα σε όλο αυτό? αυτό το χαμόγελο σου το προκαλούσε ο ίδιος, για σένα ήταν σαν ένας όμορφος χειμωνιάτικος ήλιος ο οποίος ήρθε να σπάσει για λίγο την παγωνιά του Ιανουαρίου, όμως με το που τελείωσε και ο Ιανουάριος αυτές οι όμορφες " Αλκυονίδες Ημέρες" χάθηκαν όπως ήρθαν. απρόσμενα.
Ξέρεις πως θα είσαι καλά, θα βρεις κάτι να σε απασχολήσει είτε αυτό είναι οι φίλοι, είτε οι δικοί σου άνθρωποι, είτε το αγαπημένο σου ζωάκι, είτε κάτι που σου αρέσει να κάνεις όταν βαριέσαι. Δες το σαν μια περίοδο βαρεμάρας. τι θα κανεις? Όλη μέρα στο κρεβάτι βλέποντας ταινίες, να κοιμάσαι να ακούς τέρμα τη μουσική και να νιώθεις αυτά που νιώθεις. Μέτα από 1-2 βδομάδες θα περάσει η περίοδος αυτή και θα αναζητάς να κάνεις πράγματα τα οποία άφησες στο τότε.
Θα νιώθεις διαφορετικά, θα δεις πως όλα περνάνε, απλά χρειάζονται χρόνο για να γιατρευτούν οι γρανζουνιές μέσα σου. Είναι όπως ένα χτύπημα αφήνει σημάδι τον πρώτο καιρό αλλά μετά δεν μένει σημάδι εκτός και αν είναι βαθύ στα βαθιά να ξέρεις μένει σημάδι επ' αορίστου.
Ξεκίνα ξανά από κει που το άφησες ή κάνε μια δικιά σου αρχή. Τα καινούρια είναι πολύ καλύτερα. Κάνε ένα ταξιδάκι θα δεις που θα γεμίσεις με ιδέες αλλά και με εικόνες, και πάνω απ όλα ιστορίες, και το ωραίο είναι πως δεν χρειάζεται να μεταναστεύσεις. Μπορείς και εδώ στην Ελλάδα
Tag :
Σκεψεις,
Φοβάμαι μήπως ξεχάσω
Αφορμή της ανάρτησης αυτής ήταν μια ταινία και το όνομα αυτής " Έχετε κάνει κράτηση?"Σίγουρα πολλοί θα την έχετε δει εγώ πάντως είμαι "φαν"την έχω αμέτρητες φορές.
Το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τη Zoe ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο χάνει τη μητέρα της μετά από δυστύχημα και πλέον ζει με τη θεία της την Kate.
H kate είναι σεφ σε ένα μεγάλο εστιατόριο και είναι αρκετά κλειστή σαν χαρακτήρας και το να έχει ευθύνες για κάποιον άλλον εκτός του εαυτού της είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο γι αυτήν. Προσπαθεί να κάνει τη Zoe να νιώσει άνετα μαζί της, αλλά όπως και η kate η μικρή είναι κλειστή στον εαυτό της δεν έχει πλέον την όρεξη ούτε και για φαγητό.
Από τη μεριά μου λογικό το βρίσκω διότι το να χάνεις και ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.
Κάποια στιγμή η Kate αποφάσισε να την πάρει μαζί της στο εστιατόριο ώστε να αλλάξει λίγο παραστάσεις. Εκεί γνωρίζει τον αντιπαθητικό αλλά ωραίο βοηθό σεφ τον nick. Εκείνος έχει τον τρόπο του και την προσεγγίζει με την πιο υπέροχο μακαρονάδα που είχε δοκιμάσει ποτέ στη ζωή της. Με τον καιρό η φιλία της kate, zoe και nick αρχίζει να μεγαλώνει.
Η μικρή άρχισε να νιώθει ωραία και άνετα με την kate, όμως μια απερισκεψία της kate την έκανε να σκεφτεί πως δεν νοιαζόταν πλέον για εκείνη και αποφάσισε να το σκάσει και να πάει στον τάφο της μητέρας της. Από τη στιγμή που πέθανε η μητέρα της η zoe δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το νεκροταφείο.
Η kate όταν αντιλαμβάνεται την απουσία της zoe ψάχνει παντού να βρει τη μικρή και εκεί που χάνει τις ελπίδες της εμφανίζεται ο nick και τη βοηθά να βρουν μαζί τη zoe. Ψάχνανε για ώρες ώσπου το μυαλό και των δύο πήγε εκεί που έπρεπε να πάει.
Τη βρήκαν στον τάφο της μητέρας της να κλαίει και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Από τη μία θες να ξεχάσεις και ο μόνος σκοπός είναι να προχωρήσεις μπροστά δίχως αναμνήσεις που σε πλήγωσαν ...Από την άλλη όμως.. όταν κάνεις το βήμα νιώθεις πως αρχίζεις να ξεχνάς τον αγαπημένο σου άνθρωπο και αυτό είναι κάτι που σε πονάει και σε κάνει να σταματήσεις το βήμα και να πας πίσω ώστε να είσαι ασφαλής.Είναι όμως αρκετό να είσαι αδρανής όσο περνάει ο καιρός? τι νόημα έχει? Κανένα απλά σε αφήνει εκεί στην αρχή της διαδρομής και όταν νιώθεις πως είναι καιρός να κάνεις το βήμα,νιώθεις πάλι τον πόνο νιώθεις ότι εγκαταλείπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου μαζί με αυτόν που έχασες για να προχωρήσεις μπροστά..Πολλοί άνθρωποι προχωράνε μπροστά σαν να μην έχει αλλάξει κάτι στη ζωή τους όμως κατά τη διάρκεια της πορείας θα βρεθεί εμπόδιο που θα ναι ικανό να τους πάει ξανά στην αρχή της διαδρομής.Το σωστό λοιπόν θα είναι να περνάμε τις φάσεις που μας στέλνει η ζωή τη στιγμή που μας της δίνει και στη συνέχεια μαθαίνουμε να προχωράμε με αυτές και γινόμαστε δυνατότεροι για να τις αντέξουμε, χωρίς να ξεχνάμε γιατί είναι πολύ επίπονο να ξεχνάς τη ζωή σου και να αρχίζεις κάποια άλλη. Είναι σημαντικό να κρατάμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα μας και όταν νιώσουμε έτοιμοι κάποια στιγμή ή να τα εξαφανίσουμε ή να τα εντάξουμε στη ζωή μας χωρίς να μας προκαλούν δυστυχία"
Bring the pop-corn Με άρωμα φθινόπωρο.
Αγαπημένη εποχή άκρως μελαγχολική, όμορφη ατμόσφαιρα, δροσουλα κτλ...
Είναι καιρός λοιπόν να δώσουμε ένα φθινοπωρινό mood στην καθημερινότητα μας αλλά κυρίως στα βραδια, ή τα Σκ ή τις βροχερές μέρες.
Ταινίες. Αφού λοιπόν είμαστε στο φθινοπωρινό μας mood είναι δυνατόν να λείπουν και οι ταινίες με ατμόσφαιρα φθινοπωρινή ? Και βέβαια οχι.
Έξω να πέφτουν τα πορτοκαλοκαφετι φύλλα των δέντρων που κάνουν το τοπίο απλά μαγευτικό και εσύ μέσα να χουχουλιαζεις με μια κούπα ζέστη σοκολατα.
Αναρωτιέσαι τι ταινία να δεις? Μην αγχωνεσαι καθόλου έχω προτάσεις με τις οχτώ καλύτερες ταινίες προσωπικά για μένα οι οποίες είναι κατάλληλες για αυτή την περίοδο, τις οποίες μπορείς να δεις είτε μόνη σου μαζί με την αγαπημένη σου κουβέρτα και την κούπα ζέστης σοκολάτας, ή ακόμα και με παρέα..
1η επιλογή.
Sweet November.
Ταινία παραγωγής 2001
Πρωταγωνιστές
Charlize theron, Keanu reeves.
Γλυκιά εποχή μα πικρή ιστορία.
Μια ιστορία αγάπης με ημερομηνία λήξης.
Ο Νοέμβρης είναι ο μήνας του ζευγαριού και η τελευταία μέρα του φθινοπώρου το τέλος της σχέσης τους.
Το ζευγάρι περνάει πολύ χρόνο μαζί κάνοντας βόλτες, κάθοντας σε παγκάκια,περπατωντας στη θαλασσα βρισκόμενοι σε φθινοπωρινό φόντο.
Και το τρειλερ της ταινιας για οσους δεν το εχουν δει!
2. Φθινοπωρο στη Νεα Υορκη
Ταινια παραγωγης 2000
Πρωταγωνιστες: Ριτσαρντ Γκιρ , Γουινονα Ραιντερ
Η ιστορια διαδραματιζεται στη Νεα Υορκη με τις πιο ομορφες σκηνες στο Central park μες στην καρδια του φθινοπωρου
Ο ερωτας αναμεσα στον Γουιλ και τη Σαρλοτ "ανθιζει"καθως περπατουν στο παρκο, αναμεσα σε πεσμενα φυλλα, ξυλινα παγκακια και τον γαλαζιο ουρανο που ερχεται σε αντιθεση με τις γηινες αποχρωσεις της φυσης τη φθινοπωρινη εποχη.
Σκηνές που δίνουν ξεκάθαρα την αίσθηση της φθινοπωρινής ατμόσφαιρας.
Ταινία παραγωγής. 1998
Πρωταγωνιστές: Tom Hanks, Meg Ryan
Ένα ρομαντικό ειδύλλιο ανάμεσα στην Καθλίν και τον Τζο
Είναι μακράν η καλύτερη γιατί σε " μεταφέρει" από το καλοκαίρι στη γλυκιά δροσιά και μελαγχολική ατμόσφαιρα του Φθινοπώρου.
Μπορεί μέσα από την ταινία να μεταφερόμαστε σε διάφορες εποχές
Οι ατάκες ξεχωρίζουν και μας κάνουν να τις συνδυάζουμε με τους πρώτους φθινοπωρινούς περίπατους που κάνουμε φορώντας τα πανωφόρια μας
Η κλασική ατάκα “Don’t you just love New York in the fall?
Ταινία παραγωγής 1989
"Ο κύκλος των χαμένων ποιητών" ταιριάζει απόλυτα με το φθινόπωρο μιας και είναι η εποχή που μαθητές/φοιτητές επιστρέφουν στα θρανία, τα μαθήματα και τις σχολικές δραστηριότητες.
Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές σκηνές σε όλη την ταινία είναι ο αποχαιρετισμός γονιών και παιδιών και η σηματοδότηση πως μια νέα χρονιά ξεκινά στη συντηρητική Ακαδημία για αγόρια "Welton".
Το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε για ένα κομμάτι του φοιτητικού άρθρου chilli out αλλά από τη μεριά της συντακτικής ομάδας δεν εγκρίθηκε ποτέ, οπότε αν και αργά σκέφτηκα να το δημοσιεύσω στο Blog μου!!!