Scars Everywhere
Ουλές που είναι αποτυπωμένες πάνω μας είτε έξω μας είτε μέσα μας.
Είναι τα σημάδια που προσδιορίζουν ποιος είσαι και ποιος τελικά έγινες χάρη σε αυτά
Είναι στιγμές που σε απογοητεύουν τα πάντα ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός το οποίο είναι πολύ χειρότερο και στρέφεσαι στο να τον καταστρέψεις με τον να τον πονάς, να τον χτυπάς, να τον κακομεταχειρίζεσαι γιατί έτσι πιστεύεις ότι είναι καλύτερα και δεν θα πονάς τόσο, αλλά πόσες φορές κοίταξες κάτι πάνω σου και θυμήθηκες εκείνη τη χρονική περίοδο που δεν ήσουν καλά και "βίασες" τον ίδιο σου τον εαυτό ? Πόσες φορές χρειάστηκες να κρύψεις κάτι γιατί κάποιοι άνθρωποι θα σε έκριναν από ένα και μόνο σημάδι?
Οι περισσότεροι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο κάποιοι σταμάτησαν και δεν επιτέθηκαν στον εαυτό τους και κάποιοι άλλοι δυστυχώς υπέκυψαν στην επιθυμία αυτή.
Πολλοί από μας κρύβουν μια δύναμη που όταν φτάσουν στο χείλος του γκρεμού και εκεί γνωρίζεις πως δεν υπάρχει γυρισμός εκεί είναι που βγαίνει αυτή η δύναμη και ξαφνιάζει ακόμα κι εμάς. Αλήθεια πόση δύναμη θέλει να αποτρέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό από το χειρότερο, αλήθεια πόση.
Ο πόνος υπάρχει σε όλους μας γιατί να το αρνιόμαστε κάποιοι ενεργούμε διαφορετικά στην δική μου περίπτωση όταν έχασα κάτι τόσο σημαντικό που τότε δεν έδινα τόση σημασία και το θεωρούσα δεδομένο απλά ένιωθα τόσο κενή,, άδεια, δίχως στάλα ζωής, ωθούσα τον εαυτό μου να κάνει κακό όχι σε άλλους απλά σε μένα μέχρι που έφτασα και στο σημείο της αυτοκτονίας μπορεί να μην το έχω πει ποτέ σε κανέναν αλλά εδώ μέσα είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και έτσι μπορώ να εκφράζομαι καλύτερα. έχω πιάσει τον εαυτό μου να μην αντέχει και να φτάνει στο άκρο της αυτοκτονίας 2 φορές στη ζωή μου, και οι δυο σε μικρή ηλικία. Η πρώτη ήταν όταν έφυγε η φίλη μου ήμουν 13-14 ετών όταν είδα να αλλάζουν τελείως τα πάντα στη ζωή μου. Με τα χρόνια συνήθισα την απουσία της γιατί βρήκαμε έναν τρόπο να μιλάμε είτε με τηλέφωνο είτε με την τεχνολογία ευτυχώς αυτό το κομμάτι προχωράει με τρελές ταχύτητες. Η δεύτερη συνέβει όταν ήμουν στην ηλικία των 17 όπου μια τρομερή βλακεία αν σκεφτείς μου στέρησε για πάντα τον μπαμπά μου και εκεί δεν μπορείς να κάνεις κάτι γιατί στη ζωή και το θάνατο δεν αποφασίζεις εσύ. Αυτό ήταν το χειρότερο αν πάρεις παράδειγμα την κατεστραμμένη μου πλέον οικογένεια. Αν ζούσε δεν ξέρω πως θα ήμουν δεν ξέρω καν αν θα ήμουν αυτό που είμαι τώρα έχω κρατήσει μια φράση από ένα άρθρο " Εμείς τα ορφανά έχουμε μια δική μας ανεξαρτησία" νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο. Τέλος πάντων αυτό που πήρα από τη δεύτερη απόπειρα είναι ένα τατουάζ με ένα περίεργο πούπουλο στο δεξί χέρι και αυτό γιατί όταν ήμουν στο δικό μου χείλος γκρεμού αυτό που είδα να πέφτει ήταν ενα φτερό- πούπουλο από κάποιο πουλί και έτσι σκέφτηκα πόσο σύντομες είναι οι ζωές μας.
Οι περισσότεροι έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο κάποιοι σταμάτησαν και δεν επιτέθηκαν στον εαυτό τους και κάποιοι άλλοι δυστυχώς υπέκυψαν στην επιθυμία αυτή.
Πολλοί από μας κρύβουν μια δύναμη που όταν φτάσουν στο χείλος του γκρεμού και εκεί γνωρίζεις πως δεν υπάρχει γυρισμός εκεί είναι που βγαίνει αυτή η δύναμη και ξαφνιάζει ακόμα κι εμάς. Αλήθεια πόση δύναμη θέλει να αποτρέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό από το χειρότερο, αλήθεια πόση.
Ο πόνος υπάρχει σε όλους μας γιατί να το αρνιόμαστε κάποιοι ενεργούμε διαφορετικά στην δική μου περίπτωση όταν έχασα κάτι τόσο σημαντικό που τότε δεν έδινα τόση σημασία και το θεωρούσα δεδομένο απλά ένιωθα τόσο κενή,, άδεια, δίχως στάλα ζωής, ωθούσα τον εαυτό μου να κάνει κακό όχι σε άλλους απλά σε μένα μέχρι που έφτασα και στο σημείο της αυτοκτονίας μπορεί να μην το έχω πει ποτέ σε κανέναν αλλά εδώ μέσα είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και έτσι μπορώ να εκφράζομαι καλύτερα. έχω πιάσει τον εαυτό μου να μην αντέχει και να φτάνει στο άκρο της αυτοκτονίας 2 φορές στη ζωή μου, και οι δυο σε μικρή ηλικία. Η πρώτη ήταν όταν έφυγε η φίλη μου ήμουν 13-14 ετών όταν είδα να αλλάζουν τελείως τα πάντα στη ζωή μου. Με τα χρόνια συνήθισα την απουσία της γιατί βρήκαμε έναν τρόπο να μιλάμε είτε με τηλέφωνο είτε με την τεχνολογία ευτυχώς αυτό το κομμάτι προχωράει με τρελές ταχύτητες. Η δεύτερη συνέβει όταν ήμουν στην ηλικία των 17 όπου μια τρομερή βλακεία αν σκεφτείς μου στέρησε για πάντα τον μπαμπά μου και εκεί δεν μπορείς να κάνεις κάτι γιατί στη ζωή και το θάνατο δεν αποφασίζεις εσύ. Αυτό ήταν το χειρότερο αν πάρεις παράδειγμα την κατεστραμμένη μου πλέον οικογένεια. Αν ζούσε δεν ξέρω πως θα ήμουν δεν ξέρω καν αν θα ήμουν αυτό που είμαι τώρα έχω κρατήσει μια φράση από ένα άρθρο " Εμείς τα ορφανά έχουμε μια δική μας ανεξαρτησία" νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο. Τέλος πάντων αυτό που πήρα από τη δεύτερη απόπειρα είναι ένα τατουάζ με ένα περίεργο πούπουλο στο δεξί χέρι και αυτό γιατί όταν ήμουν στο δικό μου χείλος γκρεμού αυτό που είδα να πέφτει ήταν ενα φτερό- πούπουλο από κάποιο πουλί και έτσι σκέφτηκα πόσο σύντομες είναι οι ζωές μας.
Τελικά τι ακριβώς είμαι?
Όμως μεγάλωσα πια ψάχνω να βρω ποιος ακριβώς είμαι.
Είναι φορές που είμαι τίποτα, υπάρχουν όμως και φορές που είμαι τα πάντα.
Είμαι ένα παραμύθι δίχως τέλος που ψάχνει να βρει το χαρούμενο φινάλε του, είμαι ένας χαρακτήρας που πορεύεται μόνος του, γιατί έτσι είναι καλύτερα, προσπαθεί να κρύψει καλά τις αδυναμίες του στον όποιον περαστικό, γυρνώντας όμως σπίτι του κλείνεται κάτω από το πάπλωμα και κλαίει.
Είναι φόρες που δεν θέλω να έχει ήλιο θέλω να βρέχει ασταμάτητα γιατί απλά έτσι μου αρέσει. Είμαι ένας ζωγράφος ζωγραφίζω τη μέρα μου με τα συναισθήματα μου, με τις ιστορίες μου και άλλες πάλι θέλω να φωτιστούν τα πάντα να βγω από το καβούκι μου από την κρυψώνα μου και να πετάξω ελεύθερα και ασταμάτητα δίχως να με νοιάζει τι αφήνω πίσω.
Είναι φορές που μου λείπουν τα πάντα, το χάδι της μητέρας που σου λέει είμαι εδώ για σένα ότι κι αν συμβεί, το γέλιο του πατέρα που παίζει με τα παιδιά του και μέσα από τα μάτια του βλέπω τι σκέφτεται, μου λείπουν οι αγκαλιές και τα σ αγαπώ, η αθώα παιδικότητα, αλλά υπάρχουν και οι φορές δεν θα ήθελα τίποτα από όλα αυτά διότι δεν μπορείς να έχεις τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να αφήσεις και κάτι να χαθεί στην άβυσσο, δεν είναι δίκαιο όμως να μην κρατάμε και κάτι για να μας θυμίζει από που είμαστε, ποιοι είμαστε, ποιοι θα γίνουμε και ποιοι οφείλουμε στον εαυτό μας να γίνουμε.
Τελικά δεν έχω καταλήξει τι είμαι.
Ίσως να μην είμαι τίποτα , μα ίσως και να είμαι τα πάντα....
Other Lives
Σκέφτηκα να γυρίσω μια μικρού μήκους ταινία, αν μπορεί να θεωρηθεί ταινία αυτό.
Το θέμα θα είναι τι είναι αυτά που συνέβησαν στα πέντε χρόνια στη ζωή των πρωταγωνιστών και τι θα ήθελαν να συμβούν στα επόμενα 5 που θα έρθουν.
Όλα καλά μέχρι εδώ τι θα συμβεί όμως αν κάποιος ρωτήσει εμένα τι έκανα αυτά τα 5 χρόνια και θα ήθελα να συμβούν στα επόμενα 5? Εκεί είμαι σε θέση να απαντήσω ? Τι ακριβώς να του πω? Ούτε εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει καν πως πέρασαν τα πέντε αυτά χρόνια. Έκανα όντως κάτι μέσα σε αυτές τις ατελείωτες μέρες, ώρες και δευτερόλεπτα? Όχι απλά άφησα τον χρόνο να περνάει χωρίς να μπορώ να αδράξω τη μέρα, μέσα στα σκοτάδια και κρυμμένη μέσα στην ίδια μου τη σκια και κρυμμένη πίσω από τις ζωές όλων των άλλων. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να είμαι αδύναμη γιατί δεν είχα δύναμη όμως παρέμεινα αδρανής ούτε στην αδυναμία δεν είχα το κουράγιο να στραφώ αυτό θα αντιστοιχούσε σε μία στιγμή αλλά όχι απλά το προσπέρασα και αυτό σαν όλες τις υπόλοιπες στιγμές που ήρθαν χτύπησαν δεν βρήκαν το παραμικρό ενδιαφέρον και σηκώθηκαν και έφυγαν.
Λένε πως η νύχτα δεν είναι καλός σύμβουλος και ότι πρέπει τη μέρα να δεις πιο ψύχραιμα και με ηρεμία τα πράγματα, όμως για μένα ήταν μια καλή φίλη, με κατανόηση, τη μέρα συνήθως έχει πολύ κίνηση γενικότερα από ανθρώπους, καταστάσεις, "ενδιαφέρον".
Κάποιος μου είχε πει κάποτε πως " καθημερινά αγνοούμε το πόσο χαλασμένος είναι αυτός ο κόσμος και λέμε στον εαυτό μας πως όλα θα πάνε, θα σαι μια χαρά, αλλά τίποτα δεν είναι μια χαρά και μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό δεν υπάρχει γυρισμός. Δεν υπάρχει μαγεία στον κόσμο τουλάχιστον όχι σήμερα.
Και είχε δίκιο έχουμε βρει τρόπους να είμαστε όλο και κάθε μέρα πιο μίζεροι ,πιο αγνώμονες ,πιο απόμακροι, που απλά δεν έχουμε το χρόνο να μετρήσουμε πόσες στιγμές γελάσαμε, πόσες φορές ακούσαμε τη λέξη σ αγαπώ από άτομα που δεν το περιμέναμε ίσως και να μη θέλαμε να ακούσουμε αυτή τη λέξη από κάποιους. Πόσους ανθρώπους σου είπαν είμαι εδώ και παρέμειναν σταθεροί σαν βράχοι που σκάνε κύματα, πόσους αντίθετα σου είπαν θα είμαι εδώ και χάθηκαν με το πρώτο χνούδι.
Ο κόσμος είναι χαλασμένος γιατί απλά τον αφήνουμε να χαλάει, δεν κάνουμε κάτι για να βρεθεί η μαγεία που χάθηκε πριν χρόνια μαζί προφανώς με τους δράκους και τους μάγους. Δεν ωφελεί σε τίποτα απλά να λέμε θα είμαι μια χαρά αν όντως δεν είσαι. Όσο και στεναχωρημένος είσαι από το χθες μην αφήσεις το σκοτάδι να επισκιάσει το παρόν σου γιατί για αυτό πρέπει να παλεύεις σε αυτό ανήκεις. Δεν έχει καμιά σημασία τι θες να συμβεί σε 5 χρόνια αν δεν ξεκινήσεις από σήμερα κιόλας.
Κάποια είπε κάποτε: Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή, η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή είναι αυτά που πεθαίνουν μέσα μας όσο ζούμε.
Ας μην αφήσουμε λοιπόν να πεθάνει το μέσα μας.
Κι αν με ρωτήσουν τι έκανα αυτά τα 5 χρόνια θα πω κάποιες καταστάσεις με έκαναν σοφή, άλλες ανώριμη, άλλες να μην μπορώ να εμπιστευτώ αυτόν που λέει θα μείνω και να εμπιστεύομαι αυτόν που μου λέει είμαι εδώ. γιατί το θα είναι υπόσχεση ενώ το είμαι είναι μια πράξη, μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια παντρεύτηκα δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να το πω αυτό αλλά ήταν κάτι διαφορετικό δεν ξέρω αν θα μπορούσε να εξελιχθεί αλλά ο χρόνος θα δείξει, μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια μεγάλωσα αλλά δεν έπαψα να είμαι ένα μικρό παιδί που έχει την ανάγκη να κουρνιάσει κάτω από τα φτερά των γονιών του και όταν δεν υπάρχουν αυτοί να ακουμπήσω στον ώμο των φίλων μου.
Infinity Times Infinity I Love You
Με τι μέτρο μετράμε συνήθως την αγάπη μας για κάποιον άνθρωπό?
Με ποιον τρόπο δείχνουμε την αγάπη αυτή που υποτίθεται πως νιώθουμε ?
Ζούμε σε έναν κόσμο που όσο πάει και χειροτερεύει, όλο και λιγότερο δείχνουμε τα συναισθήματα μας, είμαστε εγωιστές σκεφτόμαστε μόνο εμάς και κανέναν άλλο. Σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους που είχαμε στην ζωή μας, στην καθημερινή ρουτίνα μας. Μερικές φορές είναι ωραίο να είσαι στη ρουτίνα γιατί είσαι με τους ανθρώπους που εσύ έχεις επιλέξει, για να σε συντροφεύουν αυτό το διάστημα, αυτόν τον χρόνο, ή για πολύ περισσότερο, γιατί είναι τα φιλαράκια σου , είναι η οικογένεια σου, είναι κομμάτια της ζωής σου που σε αντέχουν ακόμα κι αν έχεις κάνει τα χειρότερα,
Την αγάπη ο καθένας μας την αντιλαμβάνεται αλλιώς, την νιώθει διαφορετικά, και την δείχνει με τελείως διαφορετικό τρόπο, είναι ανάλογα ποιον έχεις απέναντι σου. Τον πατέρα και τη μητέρα σου; τα αδέρφια σου ; την κολλητή σου; τους φίλους που περνάτε ένα σημαντικό χρόνο μέσα στην μέρα;
Πάντα θα δείχνουμε με ένα διαφορετικό τρόπο την αγάπη μας σε όλους τους ανθρώπους που περιβάλλουν τη ζωή μας, γιατί έχουν επιλέξει οι ίδιοι να είναι στη ζωή μας, πάντα νιώθουμε κάπως την αγάπη τους, είτε με λουλούδια, είτε με έναν έπαινο, είτε με μια καλή συμβουλή, είτε περνώντας μαζί μας την μια ώρα ξεκούρασης στο να μας βοηθήσουν σε κάτι που έχουμε ανάγκη,ή να ακούσουν το πρόβλημα μας.
Γι αυτό μην απομακρύνεται τους ανθρώπους εκείνους που θα ξενυχτίσουν τις καλοκαιρινές νύχτες στο μπαλκόνι καθισμένοι για να πείτε τα εσώψυχα σας, ούτε εκείνους που απρόσμενα θα σας κάνουν κάποια έκπληξη χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για την πράξη τους, κάποιοι αγαπούν και το δείχνουν με οτιδήποτε τρόπο μπορούν ακόμα και μια ζωγραφιά ενός τετράχρονου είναι η εκτίμηση και η αγάπη που νιώθει για εσάς.
Τα καλύτερα τα σ'αγαπώ είναι εκείνα που δεν λέγονται , αλλά αυτά που δείχνονται.......!!!
Με ποιον τρόπο δείχνουμε την αγάπη αυτή που υποτίθεται πως νιώθουμε ?Ζούμε σε έναν κόσμο που όσο πάει και χειροτερεύει, όλο και λιγότερο δείχνουμε τα συναισθήματα μας, είμαστε εγωιστές σκεφτόμαστε μόνο εμάς και κανέναν άλλο. Σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους που είχαμε στην ζωή μας, στην καθημερινή ρουτίνα μας. Μερικές φορές είναι ωραίο να είσαι στη ρουτίνα γιατί είσαι με τους ανθρώπους που εσύ έχεις επιλέξει, για να σε συντροφεύουν αυτό το διάστημα, αυτόν τον χρόνο, ή για πολύ περισσότερο, γιατί είναι τα φιλαράκια σου , είναι η οικογένεια σου, είναι κομμάτια της ζωής σου που σε αντέχουν ακόμα κι αν έχεις κάνει τα χειρότερα,
Την αγάπη ο καθένας μας την αντιλαμβάνεται αλλιώς, την νιώθει διαφορετικά, και την δείχνει με τελείως διαφορετικό τρόπο, είναι ανάλογα ποιον έχεις απέναντι σου. Τον πατέρα και τη μητέρα σου; τα αδέρφια σου ; την κολλητή σου; τους φίλους που περνάτε ένα σημαντικό χρόνο μέσα στην μέρα;
Πάντα θα δείχνουμε με ένα διαφορετικό τρόπο την αγάπη μας σε όλους τους ανθρώπους που περιβάλλουν τη ζωή μας, γιατί έχουν επιλέξει οι ίδιοι να είναι στη ζωή μας, πάντα νιώθουμε κάπως την αγάπη τους, είτε με λουλούδια, είτε με έναν έπαινο, είτε με μια καλή συμβουλή, είτε περνώντας μαζί μας την μια ώρα ξεκούρασης στο να μας βοηθήσουν σε κάτι που έχουμε ανάγκη,ή να ακούσουν το πρόβλημα μας.
Γι αυτό μην απομακρύνεται τους ανθρώπους εκείνους που θα ξενυχτίσουν τις καλοκαιρινές νύχτες στο μπαλκόνι καθισμένοι για να πείτε τα εσώψυχα σας, ούτε εκείνους που απρόσμενα θα σας κάνουν κάποια έκπληξη χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για την πράξη τους, κάποιοι αγαπούν και το δείχνουν με οτιδήποτε τρόπο μπορούν ακόμα και μια ζωγραφιά ενός τετράχρονου είναι η εκτίμηση και η αγάπη που νιώθει για εσάς.
Τα καλύτερα τα σ'αγαπώ είναι εκείνα που δεν λέγονται , αλλά αυτά που δείχνονται.......!!!
Tag :
Σκεψεις,
Five stages of grief
.........Και ξαφνικά όλα μοιάζουν να είναι τόσο άδεια, τόσο σκοτεινά.
Η ζωή σου είναι σαν ένα ραγισμένο σπίτι, το οποίο σιγά σιγά καταρρέει γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει τις επιδιορθώσεις που χρειαζόταν τότε και τώρα πια είναι πολύ αργά.
Όταν φεύγει από τη ζωή σου ένα σημαντικό κομμάτι της, είναι δύσκολο να επιδιορθώσεις, κάτι απ'όλα, είναι δύσκολο να βάλεις τα τούβλα προσεκτικά το ένα πάνω στο άλλο.
Όταν χάνεις κάποιον.....
.......Συνήθως περνάς τα 5 στάδια της θλίψης.
Αρχικά βρίσκεσαι σε μια άρνηση, δεν μπορείς να δεχτείς ότι έχει συμβεί σε σένα κάτι τέτοιο, που δεν μπορείς να συμβιβαστείς με αυτή τη νέα πραγματικότητα και ο εαυτός σου θέλει να βρίσκεται σε μια άρνηση, ο καθένας το περνάει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, δεν είναι για όλους κάτι συγκεκριμένο γιατί ο καθένας αντιδράει πολύ διαφορετικά.
Η ζωή σου είναι σαν ένα ραγισμένο σπίτι, το οποίο σιγά σιγά καταρρέει γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει τις επιδιορθώσεις που χρειαζόταν τότε και τώρα πια είναι πολύ αργά.
Όταν φεύγει από τη ζωή σου ένα σημαντικό κομμάτι της, είναι δύσκολο να επιδιορθώσεις, κάτι απ'όλα, είναι δύσκολο να βάλεις τα τούβλα προσεκτικά το ένα πάνω στο άλλο.
Όταν χάνεις κάποιον.....
.......Συνήθως περνάς τα 5 στάδια της θλίψης.
Αρχικά βρίσκεσαι σε μια άρνηση, δεν μπορείς να δεχτείς ότι έχει συμβεί σε σένα κάτι τέτοιο, που δεν μπορείς να συμβιβαστείς με αυτή τη νέα πραγματικότητα και ο εαυτός σου θέλει να βρίσκεται σε μια άρνηση, ο καθένας το περνάει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, δεν είναι για όλους κάτι συγκεκριμένο γιατί ο καθένας αντιδράει πολύ διαφορετικά.
Στο δεύτερο σημείο νιώθεις θυμό, ανεξέλεγκτη οργή αρχικά με τον εαυτό σου, αργότερα με τα "θεία" και ύστερα με τους γύρω σου που υποτίθεται προσπαθούν να σε βοηθήσουν , και σκέφτεσαι τώρα είναι εδώ τότε που ήτανε?
Το τρίτο στάδιο δεν ξέρω κατά πόσο το παθαίνουν πολλοί, είναι αυτό της διαπραγμάτευσης προσπαθείς να κάνεις "παζάρια" για μια ακόμα στιγμή με αυτό το άτομο , μια ακόμα ζεστή αγκαλιά, ένα ακόμα χάδι , ένα φιλί στο μέτωπο, μια μέρα ολόκληρη πριν σβήσει σαν μια ανάμνηση.
Και ερχόμαστε στην κατάθλιψη. έχει περάσει όλο το κομμάτι που δικοί σου άνθρωποι ήταν δίπλα σου για να μην καταρρεύσεις , όμως το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η κατάθλιψη διότι καλείσαι να την περάσεις μόνος σου, δεν χωράνε άνθρωποι μέσα σε αυτή. Είναι το στάδιο που είσαι τόσο χάλια μέσα σου που αδυνατείς να κάνεις το οτιδήποτε, να σκεφτείς το οτιδήποτε, και μερικές φορές να νιώσεις το οτιδήποτε.
Το τελευταίο στάδιο απ'όλα είναι αποδοχή. Το να δεχτείς τα πράγματα έως έχουν, γνωρίζεις πως δεν μπορείς να αλλάξεις τα γεγονότα, πως δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο και ότι η μόνη επιλογή που έχεις είναι να προχωρήσεις μπροστά.
Είναι όμως εύκολο να προχωρήσεις
Το τρίτο στάδιο δεν ξέρω κατά πόσο το παθαίνουν πολλοί, είναι αυτό της διαπραγμάτευσης προσπαθείς να κάνεις "παζάρια" για μια ακόμα στιγμή με αυτό το άτομο , μια ακόμα ζεστή αγκαλιά, ένα ακόμα χάδι , ένα φιλί στο μέτωπο, μια μέρα ολόκληρη πριν σβήσει σαν μια ανάμνηση.
Και ερχόμαστε στην κατάθλιψη. έχει περάσει όλο το κομμάτι που δικοί σου άνθρωποι ήταν δίπλα σου για να μην καταρρεύσεις , όμως το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η κατάθλιψη διότι καλείσαι να την περάσεις μόνος σου, δεν χωράνε άνθρωποι μέσα σε αυτή. Είναι το στάδιο που είσαι τόσο χάλια μέσα σου που αδυνατείς να κάνεις το οτιδήποτε, να σκεφτείς το οτιδήποτε, και μερικές φορές να νιώσεις το οτιδήποτε.
Το τελευταίο στάδιο απ'όλα είναι αποδοχή. Το να δεχτείς τα πράγματα έως έχουν, γνωρίζεις πως δεν μπορείς να αλλάξεις τα γεγονότα, πως δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο και ότι η μόνη επιλογή που έχεις είναι να προχωρήσεις μπροστά.
Είναι όμως εύκολο να προχωρήσεις
Tag :
Σκεψεις,
Better Days
Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε πληγωθεί ?Είτε από κάποιο δυσάρεστο γεγονός στη ζωή μας, είτε από κάποιο χωρισμό
Είναι φορές που ακόμα και οι ίδιοι δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε κάποια συναισθήματα που μας κατακλύζουν ύστερα από μια απόφαση χωρισμού.
Εκεί που λες ότι είναι όλα όμορφα και είσαι τόσο ευτυχισμένος σαν άνθρωπος κάτι το οποίο σπανίζει στις μέρες μας, απλά γκρεμίζονται όλα αυτά που είχες απλά φανταστεί, όλες εκείνες οι σκέψεις που έκανες εκείνη την εποχή. Όλα αυτά απλά τελείωσαν και χωρίς να ξέρεις κάποιες φορές το γιατί...
Μερικές φορές όμως δεν θες να μάθεις το γιατί, γιατί η απάντηση μπορεί να σε πληγώσει πολύ περισσότερο από μερικές απλές θεωρίες.
Το πως προχωράς μετά? Ξέρω μπορώ να φανταστώ πως είναι: Στομάχι κόμπος,πόνος στο στήθος λες και έχει μείνει σφαίρα μέσα και σε ενοχλεί , αυπνία και σκέψεις, σκέψεις και ξανά σκέψεις που τρελαίνουν το μυαλό σου.
Το κινητό συνέχεια κοντά σου μήπως και λάβεις μια απάντηση είτε στο κινητό είτε στο facebook είτε ακόμα καλύτερο να σε πάρει τηλέφωνο. Όμως τίποτα δεν θα συμβεί γιατί απλά όλα τέλειωσαν απλά δεν θες εσύ να το παραδεχτεις.
Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να το ξεπεράσουμε διότι η ζωή είναι μικρή πολύ μικρή για να κολλάμε σε πράγματα που έχουν τελειώσει και να δώσουμε περισσότερη αξία σε πράγματα που έχουν πραγματική αξία.
Ξέρεις κάποια στιγμή θα έρθουν καλύτερες μέρες, δεν το βλέπεις αυτή τη στιγμή γιατί πονάς και δεν δέχεσαι κάτι απλά που σε έκανε να νιώθεις ο εαυτός σου, όμορφα, δεν σε ένοιαζε τι θα πουν οι γύρω σου γιατί ήσουν αυτό που ήσουν και δεν θα άλλαζες για κανέναν , αλλά ούτε κι εκείνος ήθελε. Ήθελε να σε βλέπει όπως πραγματικά είσαι, να χαμογελάς σαν να μην υπάρχει αύριο και ξέρεις πιο είναι το θέμα σε όλο αυτό? αυτό το χαμόγελο σου το προκαλούσε ο ίδιος, για σένα ήταν σαν ένας όμορφος χειμωνιάτικος ήλιος ο οποίος ήρθε να σπάσει για λίγο την παγωνιά του Ιανουαρίου, όμως με το που τελείωσε και ο Ιανουάριος αυτές οι όμορφες " Αλκυονίδες Ημέρες" χάθηκαν όπως ήρθαν. απρόσμενα.
Ξέρεις πως θα είσαι καλά, θα βρεις κάτι να σε απασχολήσει είτε αυτό είναι οι φίλοι, είτε οι δικοί σου άνθρωποι, είτε το αγαπημένο σου ζωάκι, είτε κάτι που σου αρέσει να κάνεις όταν βαριέσαι. Δες το σαν μια περίοδο βαρεμάρας. τι θα κανεις? Όλη μέρα στο κρεβάτι βλέποντας ταινίες, να κοιμάσαι να ακούς τέρμα τη μουσική και να νιώθεις αυτά που νιώθεις. Μέτα από 1-2 βδομάδες θα περάσει η περίοδος αυτή και θα αναζητάς να κάνεις πράγματα τα οποία άφησες στο τότε.
Θα νιώθεις διαφορετικά, θα δεις πως όλα περνάνε, απλά χρειάζονται χρόνο για να γιατρευτούν οι γρανζουνιές μέσα σου. Είναι όπως ένα χτύπημα αφήνει σημάδι τον πρώτο καιρό αλλά μετά δεν μένει σημάδι εκτός και αν είναι βαθύ στα βαθιά να ξέρεις μένει σημάδι επ' αορίστου.
Ξεκίνα ξανά από κει που το άφησες ή κάνε μια δικιά σου αρχή. Τα καινούρια είναι πολύ καλύτερα. Κάνε ένα ταξιδάκι θα δεις που θα γεμίσεις με ιδέες αλλά και με εικόνες, και πάνω απ όλα ιστορίες, και το ωραίο είναι πως δεν χρειάζεται να μεταναστεύσεις. Μπορείς και εδώ στην Ελλάδα
Tag :
Σκεψεις,
Φοβάμαι μήπως ξεχάσω
Αφορμή της ανάρτησης αυτής ήταν μια ταινία και το όνομα αυτής " Έχετε κάνει κράτηση?"Σίγουρα πολλοί θα την έχετε δει εγώ πάντως είμαι "φαν"την έχω αμέτρητες φορές.
Το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τη Zoe ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο χάνει τη μητέρα της μετά από δυστύχημα και πλέον ζει με τη θεία της την Kate.
H kate είναι σεφ σε ένα μεγάλο εστιατόριο και είναι αρκετά κλειστή σαν χαρακτήρας και το να έχει ευθύνες για κάποιον άλλον εκτός του εαυτού της είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο γι αυτήν. Προσπαθεί να κάνει τη Zoe να νιώσει άνετα μαζί της, αλλά όπως και η kate η μικρή είναι κλειστή στον εαυτό της δεν έχει πλέον την όρεξη ούτε και για φαγητό.
Από τη μεριά μου λογικό το βρίσκω διότι το να χάνεις και ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.
Κάποια στιγμή η Kate αποφάσισε να την πάρει μαζί της στο εστιατόριο ώστε να αλλάξει λίγο παραστάσεις. Εκεί γνωρίζει τον αντιπαθητικό αλλά ωραίο βοηθό σεφ τον nick. Εκείνος έχει τον τρόπο του και την προσεγγίζει με την πιο υπέροχο μακαρονάδα που είχε δοκιμάσει ποτέ στη ζωή της. Με τον καιρό η φιλία της kate, zoe και nick αρχίζει να μεγαλώνει.
Η μικρή άρχισε να νιώθει ωραία και άνετα με την kate, όμως μια απερισκεψία της kate την έκανε να σκεφτεί πως δεν νοιαζόταν πλέον για εκείνη και αποφάσισε να το σκάσει και να πάει στον τάφο της μητέρας της. Από τη στιγμή που πέθανε η μητέρα της η zoe δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το νεκροταφείο.
Η kate όταν αντιλαμβάνεται την απουσία της zoe ψάχνει παντού να βρει τη μικρή και εκεί που χάνει τις ελπίδες της εμφανίζεται ο nick και τη βοηθά να βρουν μαζί τη zoe. Ψάχνανε για ώρες ώσπου το μυαλό και των δύο πήγε εκεί που έπρεπε να πάει.
Τη βρήκαν στον τάφο της μητέρας της να κλαίει και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Από τη μία θες να ξεχάσεις και ο μόνος σκοπός είναι να προχωρήσεις μπροστά δίχως αναμνήσεις που σε πλήγωσαν ...Από την άλλη όμως.. όταν κάνεις το βήμα νιώθεις πως αρχίζεις να ξεχνάς τον αγαπημένο σου άνθρωπο και αυτό είναι κάτι που σε πονάει και σε κάνει να σταματήσεις το βήμα και να πας πίσω ώστε να είσαι ασφαλής.Είναι όμως αρκετό να είσαι αδρανής όσο περνάει ο καιρός? τι νόημα έχει? Κανένα απλά σε αφήνει εκεί στην αρχή της διαδρομής και όταν νιώθεις πως είναι καιρός να κάνεις το βήμα,νιώθεις πάλι τον πόνο νιώθεις ότι εγκαταλείπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου μαζί με αυτόν που έχασες για να προχωρήσεις μπροστά..Πολλοί άνθρωποι προχωράνε μπροστά σαν να μην έχει αλλάξει κάτι στη ζωή τους όμως κατά τη διάρκεια της πορείας θα βρεθεί εμπόδιο που θα ναι ικανό να τους πάει ξανά στην αρχή της διαδρομής.Το σωστό λοιπόν θα είναι να περνάμε τις φάσεις που μας στέλνει η ζωή τη στιγμή που μας της δίνει και στη συνέχεια μαθαίνουμε να προχωράμε με αυτές και γινόμαστε δυνατότεροι για να τις αντέξουμε, χωρίς να ξεχνάμε γιατί είναι πολύ επίπονο να ξεχνάς τη ζωή σου και να αρχίζεις κάποια άλλη. Είναι σημαντικό να κρατάμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα μας και όταν νιώσουμε έτοιμοι κάποια στιγμή ή να τα εξαφανίσουμε ή να τα εντάξουμε στη ζωή μας χωρίς να μας προκαλούν δυστυχία"
Bring the pop-corn Με άρωμα φθινόπωρο.
Αγαπημένη εποχή άκρως μελαγχολική, όμορφη ατμόσφαιρα, δροσουλα κτλ...
Είναι καιρός λοιπόν να δώσουμε ένα φθινοπωρινό mood στην καθημερινότητα μας αλλά κυρίως στα βραδια, ή τα Σκ ή τις βροχερές μέρες.
Ταινίες. Αφού λοιπόν είμαστε στο φθινοπωρινό μας mood είναι δυνατόν να λείπουν και οι ταινίες με ατμόσφαιρα φθινοπωρινή ? Και βέβαια οχι.
Έξω να πέφτουν τα πορτοκαλοκαφετι φύλλα των δέντρων που κάνουν το τοπίο απλά μαγευτικό και εσύ μέσα να χουχουλιαζεις με μια κούπα ζέστη σοκολατα.
Αναρωτιέσαι τι ταινία να δεις? Μην αγχωνεσαι καθόλου έχω προτάσεις με τις οχτώ καλύτερες ταινίες προσωπικά για μένα οι οποίες είναι κατάλληλες για αυτή την περίοδο, τις οποίες μπορείς να δεις είτε μόνη σου μαζί με την αγαπημένη σου κουβέρτα και την κούπα ζέστης σοκολάτας, ή ακόμα και με παρέα..
1η επιλογή.
Sweet November.
Ταινία παραγωγής 2001
Πρωταγωνιστές
Charlize theron, Keanu reeves.
Γλυκιά εποχή μα πικρή ιστορία.
Μια ιστορία αγάπης με ημερομηνία λήξης.
Ο Νοέμβρης είναι ο μήνας του ζευγαριού και η τελευταία μέρα του φθινοπώρου το τέλος της σχέσης τους.
Το ζευγάρι περνάει πολύ χρόνο μαζί κάνοντας βόλτες, κάθοντας σε παγκάκια,περπατωντας στη θαλασσα βρισκόμενοι σε φθινοπωρινό φόντο.
Και το τρειλερ της ταινιας για οσους δεν το εχουν δει!
2. Φθινοπωρο στη Νεα Υορκη
Ταινια παραγωγης 2000
Πρωταγωνιστες: Ριτσαρντ Γκιρ , Γουινονα Ραιντερ
Η ιστορια διαδραματιζεται στη Νεα Υορκη με τις πιο ομορφες σκηνες στο Central park μες στην καρδια του φθινοπωρου
Ο ερωτας αναμεσα στον Γουιλ και τη Σαρλοτ "ανθιζει"καθως περπατουν στο παρκο, αναμεσα σε πεσμενα φυλλα, ξυλινα παγκακια και τον γαλαζιο ουρανο που ερχεται σε αντιθεση με τις γηινες αποχρωσεις της φυσης τη φθινοπωρινη εποχη.
Σκηνές που δίνουν ξεκάθαρα την αίσθηση της φθινοπωρινής ατμόσφαιρας.
Ταινία παραγωγής. 1998
Πρωταγωνιστές: Tom Hanks, Meg Ryan
Ένα ρομαντικό ειδύλλιο ανάμεσα στην Καθλίν και τον Τζο
Είναι μακράν η καλύτερη γιατί σε " μεταφέρει" από το καλοκαίρι στη γλυκιά δροσιά και μελαγχολική ατμόσφαιρα του Φθινοπώρου.
Μπορεί μέσα από την ταινία να μεταφερόμαστε σε διάφορες εποχές
Οι ατάκες ξεχωρίζουν και μας κάνουν να τις συνδυάζουμε με τους πρώτους φθινοπωρινούς περίπατους που κάνουμε φορώντας τα πανωφόρια μας
Η κλασική ατάκα “Don’t you just love New York in the fall?
Ταινία παραγωγής 1989
"Ο κύκλος των χαμένων ποιητών" ταιριάζει απόλυτα με το φθινόπωρο μιας και είναι η εποχή που μαθητές/φοιτητές επιστρέφουν στα θρανία, τα μαθήματα και τις σχολικές δραστηριότητες.
Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές σκηνές σε όλη την ταινία είναι ο αποχαιρετισμός γονιών και παιδιών και η σηματοδότηση πως μια νέα χρονιά ξεκινά στη συντηρητική Ακαδημία για αγόρια "Welton".
Το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε για ένα κομμάτι του φοιτητικού άρθρου chilli out αλλά από τη μεριά της συντακτικής ομάδας δεν εγκρίθηκε ποτέ, οπότε αν και αργά σκέφτηκα να το δημοσιεύσω στο Blog μου!!!
Μακριά από το επιδόρπιο
Μακριά από το επιδόρπιοοοο
Έχετε συναντήσει ποτέ άνθρωπο να μοιράζεται οτιδήποτε και αν έχει είτε αυτό είναι η μια τσίχλα να την κόψει στη μέση, το φαγητό μισό-μισό, ένα ποτήρι χυμό κτλ..
Σίγουρα θα έχετε συναντήσει και άνθρωπο που ναι μεν θα μοιραστεί αυτό που έχει αλλά μην του πείτε να μοιραστεί το επιδόρπιο μαζί σας, παθαίνει πως να το πω ένα μικρό είδος εμφράγματος, να χάνει το φως του, όλα γυρίζουν γύρω του και ξαφνικά τέζα.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που είναι τόσο γλυκοί και καλοί που το να τους πάρεις το επιδόρπιο είναι λες και χάνεις ένα κομμάτι καλοσύνης χαχαχαχ...
Αφιερωμένο στο Παπάκι το οποίο δεν ζει χωρίς σοκολάτα και εμείς δεν ζουμε χωρίς το παπάκι
Σκέψεις Μοναχικού Μυαλού
Ανάμνηση σαν όνειρο αληθινό
Νταμιέν ξύπνααα!
Άκουσε μια αχνή φωνή μέσα του. Η φωνή αυτή ήταν του μικρού του αδερφού τον οποίο είχε να δει από τότε που ήταν μωρό. Ήταν δύσκολες οι καταστάσεις κι έτσι δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον μικρό του αδερφό.
Όμως η ανάμνηση που είχε ο νταμιέν για εκείνον ήταν μεγάλη και δυνατή.
Η ανάμνηση να τον παίρνει αγκαλιά, να τον ταιζει, να παίζουν και τέλος να κοιμούνται μαζί είναι κάτι το οποίο τον στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.
Τώρα τα χρόνια απλά πέρασαν η ανάγκη να τον ξαναδεί όμως είναι βαθιά χαραγμένη στο στήθος του, όπως και η ελπίδα πως κάποια στιγμή ίσως τον αγκαλιάσει και νιώσει την αγάπη του να ξεχειλίζει από μέσα του.
Ίσως κάποια στιγμή για μια φορά η ζωή να του φερθεί με γενναιοδωρία και καταφέρει να υπάρχει στη ζωή του έστω και σαν καλός φίλος.
Ο φίλος που πάντα θα ήθελε να έχει κάθε στιγμή στο πλευρό του.
Τώρα πια η φωνή του είχε χαθεί από το μυαλό του και συνέχισε να ονειρεύεται αυτό το όνειρό την ανάμνηση την αληθινή...
Tag :
Σκεψεις,
Σκέψεις Μοναχικού Μυαλού.
Σχολικές Νοσταλγικές Στιγμές
Βλέποντας τις στιγμές να μιλούν στο μυαλό του, κάποιες άσχημες και άλλες όμορφες και νοσταλγικές μαζί οι οποίες είναι βαθιά χαραγμένες μέσα του σε κάθε του ανάσα και κάθε βήμα του.
Νοσταλγικές είναι οι στιγμές που έζησε ανέμελα κάνοντας πράγματα που δεν θα τα έκανε σε καμία περίπτωση στην βαρετή καθημερινότητά του. Όμως όμορφες στιγμές θεωρούσε και τις στιγμές στο σχολείο, μπορεί να βαριόταν αφάνταστα να ξυπνήσει το πρωί αλλά όταν θυμάται τις στιγμές πάντα ένα ρίγος θα το έχει.
Το να κάνεις κοπάνες σε μαθήματα που δεν πολυγουστάρεις, οι καυγάδες μέσα στην τάξη, το να σε βγάζει ο καθηγητής έξω από την τάξη να περάσεις μια βόλτα από το γραφείο και να λες μα που είναι αυτό το γραφείο.
Το να βρίσκεσαι στο διάδρομο του παλιού σου σχολείου και να ζωηρεύουν οι στιγμές, τα χρώματα, και απλά εκείνες οι μέρες και στιγμές που πέρασες εκεί πέρα.
Οι σχολικές στιγμές είναι αναμφίβολα οι καλύτερες στιγμές της ζωής και εξέλιξης σου, είναι η περίοδος που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας σου, είναι ένα σημαντικό κομμάτι σου, το ότι ήσουν ατίθασος στα σχολικά χρόνια δεν σημαίνει απαραίτητα πως έτσι θα είσαι και ως ενήλικας.
Τίποτα μην το θεωρείς δεδομένο.
Μην βιαστείς να μεγαλώσεις ζήσε αυτό που έχεις τώρα είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί, και μετά από χρόνια που ξέρεις ίσως και τα δικά σου παιδιά να βρίσκονται στον ίδιο του σχολείου που ήσουν και εσύ πριν μερικά χρόνια σκέψου απλά τις όμορφες εκείνες στιγμές και σίγουρα ένα δάκρυ χαράς και νοσταλγίας θα ξεπηδήσει απο μέσα σου.
Tag :
Σκεψεις,
Το φαγητο ειναι αναμνησεις.
Ξερω πως εχω αρκετο καιρο βασικα πολυ καιρο να γραψω αλλα μου χαλασε δυστυχως ο υπολογιστης και να το κανω αυτο απο το κινητο ειναι χρονοβορο. Ομως ηθελα με καποιο τροπο να μπω στην αγαπημενη μας blogοσφαιρα και ετσι με πολυ δουλεια οριστε ενα κειμενακι...
Το φαγητο ειναι αναμνησεις...
Κεφαλαιο 1........
Καθως ξυπνησα συνειδητοποιησα πως η ζωη μου ειχε αλλαξει ριζικα, δεν ηξερα πως να το χαρακτηρισω αυτο που μου συνεβη καλο ή κακο? Αυτο που ξερω ομως ειναι οτι συνεβη.....
Ομως ας παρω τα πραγματα καλυτερα απο τη αρχη. Ειμαι η haley Sawyer. Ειμαι πολυ μεγαλυτερη απο σενα που ισως με διαβαζεις αυτη τη στιγμη.
Η ζωη μου μπορω να πω με σιγουρια οτι ηταν γεματη "ουσια" ομως θα σου πω πως παρα τις αναποδιες και τα εμποδια που συναντα ο καθενας μας, ειμαι απολυτα βεβαιη πως περασα μια μεγαλη γεματη πορεια με αρκετη δοση ευτυχιας...
Ημουν και ειμαι πραγματικα ευτυχισμενη μα πως ειναι δυνατον να μην ειμαι?..
Αρχικα ζω στη Μοντγκομερι πρωτευσουσα της Αλαμπαμα. Ηταν ονειρο απο την ηλικια των 17 μου χρονων να ζησω σαν ενηλικη καπου ομορφα και ασυνηθιστα και να μαι τωρα να εχω πραγματοποιησει ενα βαθυ και μεγαλο ονειρο. Μπορω να σου πω πως ηταν το πρωτο μου ονειρο αυτο...
Κανω αυτο που αγαπουσα παντα στη ζωη μου. Συνεχιζω μετα απο τοσα χρονια να σχεδιαζω κινουμενα σχεδια και να τα στελνω σε περιοδικα και εφημεριδες...
Τραβαω φωτογραφιες με την αγαπημενη μου μηχανη η οποια ευτυχως μεχρι στιγμη δεν με εχει απογοητευσει. Κυριως αυτο που μου αρεσει να απαθανατιζω ειναι τοπια της φυσης και στην αλαμπαμα πιστεψε με υπαρχουν πολλα να δεις και να θαυμασεις. Μπορει να μην ασχοληθηκα καν επαγγελματικα με αυτο αλλα θεωρω τον εαυτο μου αρκετα ταλαντουχα για να το κανω..
Μπορει να εχω μεγαλωσει αρκετα και να μην ειμαι πια η εφηβη που ηθελε να πραγματοποιησει τα ονειρα της αλλα ειμαι πολυ ευτυχισμενη που ο τωρινος μου εαυτος καταφερε να πραγματοποιησει αυτα που ηθελε η εφηβη. Καποια ομως δεν πραγματοποιηθηκαν αλλα ειναι μεσα στη ζωη ολα..
Η κιθαρα ηταν και ειναι μια απο τις αγαπες που δυσκολα κοβονται. Το να παιζω ειναι κατι που ολη μου τη ζωη με ηρεμουσε και μπορω να πω πως χαρη σε αυτην εμαθα καποια απιθανα συγκροτηματα της country μουσικης και πιστευω πως ηταν ενας απο τους λογους που αγαπησα τοσο πολυ την αλαμπαμα...
Επισης μεσα στα ομορφα που εχω στη ζωη μου ειναι και ο γιος μου ο Louis ο οποιος ζωη με την οικογενεια του στο Τολεδο της ισπανιας. Και η μικρη μου εγγονη η Alice.
Μπορει να εχασα καποια υπεροχα κομματια τα οποια δεν γυριζουν πισω ομως εχω και αλλα ακομα και ειναι αδικο να τα αφηνουμε και να τα χαραμιζουμε για οσα μας χαθηκαν μακρια.
Βασικα αρκετα σε ζαλισα με ολα αυτα θα θες να μαθεις τη ακριβως αλλαξε τη ζωη μου απο τη μια στιγμη στην αλλη...
Ωραια λοιπον...
Ενα πρωι καθως ξυπνησα. Ευτυχως ειναι κατι το οποιο μπορω να κανω ακομα, νοσταλγησα να φαω για πρωινο τηγανιτες με μελι και κανελα
Εκατσα λοιπον και εφτιαξα τη ζυμη και αρχισα να ριχνω στο τηγανι κουταλια κουταλια, ηρθε στο μυαλο μου η πρωτη φορα που γευθηκα αυτο το υπεροχο γλυκισμα. Ετοιμασα τον καφε μου και σε ενα βαθυ πιατο εβαλα μερικες απο τις τηγανιτες και κατευθυνθηκα προς τον κηπο στο υπεροχο και λατρευτο μου τραπεζι στο οποιο απολαμβανω τον χρονο για να κανω το οτιδηποτε ή και να μην κανω απολυτως τιποτα.
Εκει λοιπον που δαγκωσα μια τηγανιτα ξαφνικα ολα αλλαξαν γυρω μου.
Δεν βρισκομουν στο σπιτι μου αλλα σε καποιο αλλο αλλα γνωριμο χωρο στην ελλαδα και συγκεκριμενα στην αθηνα , ομως δεν βρισκομαι στην τωρινη μου ηλικια μα στην ηλικια των 12 χρονων και αυτο που εκανα εκεινη τη στιγμη ηταν κατι που με σοκαρε. Ετρωγα τηγανιτες με μελι και κανελα. Ηταν η πρωτη μου φορα που εφαγα τηγανιτες και ακουσα καποιον απο το βαθος να με ρωταει.
-Haley σου αρεσουν οι τηγανιτες?
(Ειναι ενα μικρο απασπασμα αν το βρισκεται ενδιαφερον ή οτιδηποτε αλλο θα ηθελα να μου πειτε την αποψη σας. Γιατι ειναι κατι το οποιο ξεκιναω εδω και καιρο να γραφω. Ευχαριστω πολυ :) )
Σκεψεις Ενος Μοναχικου Μυαλου. Βροχερη Μερα
Είναι τέλη Σεπτέμβρη και ο καιρός δείχνει όλο και πιο φθινοπωρινος με τις βροχές τις τελευταίες μερες.
Ένα βράδυ έτυχε πάλι να βρέχει και ο Κάρλο ήταν σπίτι του μαζί με ένα αγαπημένο πρόσωπο το οποίο κοιμόταν.
Μην φανταστείς καποιον σύντροφο αλλά κάτι καλυτερο.
Εκείνος που τον τελευταίο καιρό τον ύπνο τον κάνει μόνο το πρωι καθόταν στο σαλόνι ακούγοντας μουσική από το όμορφο vintage πικ απ που του είχε κάνει δώρο ο πατέρας του κάποια χριστούγεννα παραδόξως δούλευε μια χαρά και το καλό ήταν πως είχε υποδοχή και για usb καθώς όλη του η μουσική συλλογή ήταν σε διάφορα τέτοια μαραφετια. Επέλεξε κάτι χαλαρο και παλιο και πρωτάκουστο για τους αλλους.
Καθώς άκουγε και τη μουσική και τη βροχη άναψε μερικά τσιγαρακια είχε έτοιμο και τον ελληνικό του κρύο καθώς τα κρύα ροφήματα τα προτιμουσε από τα ζεστά. Ε..εντάξει όχι και από την ζέστη σοκολάτα..
Είχε βολευτει στον καναπέ όταν του ήρθε η ιδέα να πάρει το ποδήλατο από το μπαλκόνι αλλά δεν μπορούσε να απομακρυνθεί ιδιαίτερα διότι το πρόσωπο που κοιμόταν στο δωμάτιο δεν μπορούσε να μείνει μόνο του και έτσι το ξεχασε.
Σκεφτόταν να προσπαθήσει να κοιμηθεί γιατί την επόμενη μέρα είχε να πάει σε έναν αγώνα volley μιας φίλης που του ειχε πει να πάει και δεν μπορούσε να αρνηθεί ήταν μια καλή ευκαιρία να βγει λίγο από το σπίτι και να κάνει κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμενα.
Τα συνηθισμενα του όμως για άλλους είναι υπέροχα πως να μην ήταν άλλωστε
Αρχικά δεν είναι σαν τα αλλά άτομα που δίνουν σημασία στα κλαμπ και σε αυτο το ειδος καλοπερασης. Για αυτόν το να περάσει καλά είναι να έχεις φίλους σπίτι για μια ολόκληρη μέρα με ταινία φαγητό παιχνίδια και burbon πάνω απ ολα.
Τα πρωινά του άρεσε να ξυπνάει νωρίς για να χαζεψει την ανατολή του ήλιου με ένα τσάι ζεστό στο χέρι μετά να ασχοληθεί με το τι ειχε να κάνει, να διαβάσει κάποιο βιβλίο που του κέντρισε το ενδιαφερον, να σχεδιάσει κάτι στο μπλοκ σχεδιάσεων με παρά πολλά φύλλα χαρτί 100+ δώρο από την ξαδέρφη του στο Λονδίνο , να δει καμία ταινια, να τραβήξει φωτογραφίες με την φωτογραφική του συνήθως θα εβαζε κάτι black white κάποια ανοιχτο φίλτρο στις φωτογραφίες ή ακόμα και vintage το οποίο λάτρευε από παιδι
Μετά θα πήγαινε βόλτα να πάρει υλικά για το τι ήθελε να φτιάξει για το μεσημερι, θα τα άφηνε σπίτι και καπάκι θα έπαιρνε το ποδήλατο για να παρέχει εθελοντική εργασία σε παιδιά είτε μικρά είτε με ειδικές αναγκες.
Αργότερα το μεσημερι θα επέστρεφε σπίτι και θα ξεκουραζόταν.
Μετά από καμία ώρα θα ετοίμαζε φαγητό όπως κάποια καρμποναρα και θα έπαιρνε φιλους για να φάνε μαζί θα έβλεπαν ταινία θα παίζανε και αργά το βράδυ θα πινανε το burbon και θα καπνιζανε χωρίς να υπάρχει αυριο.
Το να ζεις τη μέρα ήταν σημαντικό ρητό για εκείνον όμως τώρα έχει χάσει αυτό το ρητό γιατί έχασε τη ζωηραδα του 23χρονου την απλότητα του γέροντα και το γελιο του παιδιου.
Το τελευταίο τσιγάρο μαζί με το τραγούδι της ερήμου ήταν το τελευταίο πράγμα που τον εκαναν να δακρυσει για το πως είχε καταντήσει.
Εγυρε το σώμα του και απλά άφησε τη μουσική να τον κοιμησει με οποιονδήποτε τροπο μπορούσε.
Το αυριο δεν ήξερε αν ήθελε να έρθει και αν ερχόταν δεν είχε το κουράγιο να το κάνει πιο όμορφο όσο έπρεπε να είναι.
Μην φανταστείς καποιον σύντροφο αλλά κάτι καλυτερο.
Εκείνος που τον τελευταίο καιρό τον ύπνο τον κάνει μόνο το πρωι καθόταν στο σαλόνι ακούγοντας μουσική από το όμορφο vintage πικ απ που του είχε κάνει δώρο ο πατέρας του κάποια χριστούγεννα παραδόξως δούλευε μια χαρά και το καλό ήταν πως είχε υποδοχή και για usb καθώς όλη του η μουσική συλλογή ήταν σε διάφορα τέτοια μαραφετια. Επέλεξε κάτι χαλαρο και παλιο και πρωτάκουστο για τους αλλους.
Καθώς άκουγε και τη μουσική και τη βροχη άναψε μερικά τσιγαρακια είχε έτοιμο και τον ελληνικό του κρύο καθώς τα κρύα ροφήματα τα προτιμουσε από τα ζεστά. Ε..εντάξει όχι και από την ζέστη σοκολάτα..
Είχε βολευτει στον καναπέ όταν του ήρθε η ιδέα να πάρει το ποδήλατο από το μπαλκόνι αλλά δεν μπορούσε να απομακρυνθεί ιδιαίτερα διότι το πρόσωπο που κοιμόταν στο δωμάτιο δεν μπορούσε να μείνει μόνο του και έτσι το ξεχασε.
Σκεφτόταν να προσπαθήσει να κοιμηθεί γιατί την επόμενη μέρα είχε να πάει σε έναν αγώνα volley μιας φίλης που του ειχε πει να πάει και δεν μπορούσε να αρνηθεί ήταν μια καλή ευκαιρία να βγει λίγο από το σπίτι και να κάνει κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμενα.
Τα συνηθισμενα του όμως για άλλους είναι υπέροχα πως να μην ήταν άλλωστε
Αρχικά δεν είναι σαν τα αλλά άτομα που δίνουν σημασία στα κλαμπ και σε αυτο το ειδος καλοπερασης. Για αυτόν το να περάσει καλά είναι να έχεις φίλους σπίτι για μια ολόκληρη μέρα με ταινία φαγητό παιχνίδια και burbon πάνω απ ολα.
Τα πρωινά του άρεσε να ξυπνάει νωρίς για να χαζεψει την ανατολή του ήλιου με ένα τσάι ζεστό στο χέρι μετά να ασχοληθεί με το τι ειχε να κάνει, να διαβάσει κάποιο βιβλίο που του κέντρισε το ενδιαφερον, να σχεδιάσει κάτι στο μπλοκ σχεδιάσεων με παρά πολλά φύλλα χαρτί 100+ δώρο από την ξαδέρφη του στο Λονδίνο , να δει καμία ταινια, να τραβήξει φωτογραφίες με την φωτογραφική του συνήθως θα εβαζε κάτι black white κάποια ανοιχτο φίλτρο στις φωτογραφίες ή ακόμα και vintage το οποίο λάτρευε από παιδι
Μετά θα πήγαινε βόλτα να πάρει υλικά για το τι ήθελε να φτιάξει για το μεσημερι, θα τα άφηνε σπίτι και καπάκι θα έπαιρνε το ποδήλατο για να παρέχει εθελοντική εργασία σε παιδιά είτε μικρά είτε με ειδικές αναγκες.
Αργότερα το μεσημερι θα επέστρεφε σπίτι και θα ξεκουραζόταν.
Μετά από καμία ώρα θα ετοίμαζε φαγητό όπως κάποια καρμποναρα και θα έπαιρνε φιλους για να φάνε μαζί θα έβλεπαν ταινία θα παίζανε και αργά το βράδυ θα πινανε το burbon και θα καπνιζανε χωρίς να υπάρχει αυριο.
Το να ζεις τη μέρα ήταν σημαντικό ρητό για εκείνον όμως τώρα έχει χάσει αυτό το ρητό γιατί έχασε τη ζωηραδα του 23χρονου την απλότητα του γέροντα και το γελιο του παιδιου.
Το τελευταίο τσιγάρο μαζί με το τραγούδι της ερήμου ήταν το τελευταίο πράγμα που τον εκαναν να δακρυσει για το πως είχε καταντήσει.
Εγυρε το σώμα του και απλά άφησε τη μουσική να τον κοιμησει με οποιονδήποτε τροπο μπορούσε.
Το αυριο δεν ήξερε αν ήθελε να έρθει και αν ερχόταν δεν είχε το κουράγιο να το κάνει πιο όμορφο όσο έπρεπε να είναι.
Patrick Flischler Once Upon A Time
* Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1969 στην Καλιφόρνια
* Στο ζώδιο είναι Αιγόκερως
* Όταν του προσφέρθηκε ο πρώτος του ρόλος στην τηλεόραση το 1994 για την ταινία Speed έπαιζε με τη θεατρική ομάδα του Los Angeles, Neurotic Young Urbanites
*Ο πατέρας του έχει ένα εστιατόριο στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας κατά το μήκος του αυτοκινητόδρομου δίπλα από τον ειρηνικό, το οποίο έχει το όνομα Patrick προς τιμήν του
*Είναι παντρεμένος με την Lauren Bowles και έχουν ένα παιδί
*Αυτό που του αρέσει στον Robert Carlyle είναι το ταλέντο και η φοβερή αίσθηση χιούμορ που έχει
*Ο Author/Isaac ερωτεύτηκε πραγματικά την Cruella
* Αν γινόταν να είναι κάποιος άλλος στη σειρά θα ήθελε να ήταν ο Rumple
*Αν ήταν γυναίκα θα ήθελε να είναι η Cruella
*Αγαπημένος κακός είναι η Cruella
*Αυτό που του αρέσει όταν δουλεύει με τη Lana και τον Sean είναι το γέλιο
* Ο πιο αστείος στο κάστ κατά τη γνώμη του μετά τον ίδιο είναι η Rebecca Mader, και ο Sean Maguire
*Το αγαπημένο του ζευγάρι πέραν του Authella είναι το Outlawqueen
*Έβλεπε το Ouat πολύ πριν γίνει μέλος του του καστ! Η κόρη του το λατρεύει
* Αγαπημένη ταινία Disney ο Βασιλιάς των Λιονταριών και wall-e
* Θεωρεί τη Lana άψογη επαγγελματία και αστεία
*Δεν μπορεί να περιγράψει με λόγια πως είναι να δουλεύεις με την Victoria Smurfit (Cruella)
*Πίτσα ή Μακαρόνια? Και τα δύο!
*Ευχαριστιέται να δουλεύει με Lana και Robert
*Θα ήθελε να παίξει στο Game of Thrones
*Περιγράφει τη Εmilie de Ravin με 3 λέξεις. Γλυκιά, Ευγενική, Αστεία
*Τον Sean maguire με 4 λέξεις Έρωτας της ζωής του
*Την Jennifer Morrison με 1 λέξη. Υπέροχη
*Τον Author ως άτακτο
*Ψηφίζει Evil Queen από Wicked Witch
*Προτιμά να διαβάσει ένα βιβλίο ή να δει μια ταινία ? Να δει μια ταινία και μετά να διαβάσει ένα βιβλίο, όταν γυρίσει σπίτι
*Αγαπημένος μέρος Ιταλία
*Αγαπημένος καλλιτέχνης αυτήν την περίοδο Ed Sheeran
*Τον εμπνέουν περισσότερο η γυναίκα του και η κόρη του
*Το καλύτερο μέρος που έχει βρεθεί είναι ένα δωμάτιο ξενοδοχείου τη νύχτα που γεννήθηκε η κόρη του
*Το αγαπημένο του φαγητό είναι το σπιτικό ψωμί που το φτιάχνει η γυναίκα του
*Αν ταξίδευε στο παρελθόν θα ήθελε να πάει στη δεκαετία του 20
* Αγαπάει την Ιταλία, το φαγητό τους ανθρώπους και την ιστορία της
*Ο πιο σαρκαστικός και αστείος στο καστ είναι αυτός
*Λατρεύει Χάρι Πόττερ έχει διαβάσει όλα τα βιβλία
*Το αγαπημένο του χρώμα το Πράσινο
*Αγαπημένος ήρωας Batman
Τα μάτια
Κοίταξε τα μάτια της .....
Ήταν μελαγχολικά όπως και η ίδια άλλωστε...
Ήθελε να καταλάβει τι ήταν αυτό που την έκανε τόσο μελαγχολική ήθελε να την αγκαλιάσει να την κάνει να νιώσει ασφάλεια να νιώσει ότι κάποιος ήταν εκεί και ενδιαφερόταν για εκείνη και όχι για αυτό που εκείνη πουλούσε...
Άφησε κάτω την φωτογραφική του μηχανή και πήγε κοντά της, της άναψε το τσιγάρο που είχε στο στόμα της και έκατσε δίπλα της απλώς έκατσε.
Οι στάχτες από το τσιγάρο έπεφταν στη λευκή και γυμνή της επιδερμίδα αλλά δεν έδινε σημασία σημασία είχαν τα λόγια που άκουγε εκείνη τη στιγμή από το τραγούδι που έπαιζε πολύ σιγανά
" Όλα αυτά που νιώθω και κρύβω καιρό,
όλα αυτά που νιώθω σε ποιόν θα τα πω "
Και ένα δάκρυ έσκασε από την άκρη του ματιού της και κατευθυνόταν στο μάγουλο, τότε ο Μάρκο έσκυψε και της το σκούπισε......
Tag :
Σκεψεις,