Archive for 05/24/15
Ζωές που χάνονται....
Καθώς έβλεπα κάτι παλιά τετράδια που έχω γράψει διάφορες σκέψεις μου βρήκα και μια που είχα γράψει ένα καλοκαίρι στο χωριό.
Τις τελευταίες μέρες κοιτάω από το παράθυρο τις πρωινές αλλά και τις απογευματινές ώρες ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να πίνει το καφεδάκι του, ελληνικότατος.
Σκέφτομαι δεν ξέρω αν είναι επειδή έχω επηρεαστεί από το Grey 's anatomy αλλά σκέφτομαι πως λίγοι άνθρωποι έχουν την τύχη να ζουν δίπλα στον άνθρωπο τους σε τέτοια ηλικία και αρχίζω να μελαγχολώ για τους ανθρώπους που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν κάτι τέτοιο
Όπως: Τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο και διάφορες άλλες παρόμοιες ασθένειες και δεν ξέρουν αν αύριο θα υπάρχουν ή όχι.
Τα νέα παιδιά που σκοτώνονται με το μηχανάκι , το αυτοκίνητο ή ακόμα να τυχαίνει να περνάνε το δρόμο.
Ανθρώπους που πεθαίνουν από καρδιά ή κάποιο άλλο γεγονός και αφήνουν πίσω τους σύζυγο και παιδιά.
Ποτέ δεν θα ήθελα να γίνω νοσηλεύτρια ή γιατρός όχι πως δεν μ αρέσει κάθε άλλο προσφέρεις σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια και είναι υπέροχο αυτό σε γεμίζει ουσιαστικά, αλλά δεν θα άντεχα να χάνω και να χάνω ασθενείς και να πρέπει να το περνάω όλο αυτό στην ψύχρα και να συνεχίσω παρακάτω, είναι μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε έναν άνθρωπο που βρίσκεται πάνω σε ένα κρεβάτι και ζητάει με τον δικό του τρόπο να του δοθεί λίγο ακόμα χρόνος...
Τις τελευταίες μέρες κοιτάω από το παράθυρο τις πρωινές αλλά και τις απογευματινές ώρες ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να πίνει το καφεδάκι του, ελληνικότατος.
Σκέφτομαι δεν ξέρω αν είναι επειδή έχω επηρεαστεί από το Grey 's anatomy αλλά σκέφτομαι πως λίγοι άνθρωποι έχουν την τύχη να ζουν δίπλα στον άνθρωπο τους σε τέτοια ηλικία και αρχίζω να μελαγχολώ για τους ανθρώπους που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν κάτι τέτοιο
Όπως: Τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο και διάφορες άλλες παρόμοιες ασθένειες και δεν ξέρουν αν αύριο θα υπάρχουν ή όχι.
Τα νέα παιδιά που σκοτώνονται με το μηχανάκι , το αυτοκίνητο ή ακόμα να τυχαίνει να περνάνε το δρόμο.
Ανθρώπους που πεθαίνουν από καρδιά ή κάποιο άλλο γεγονός και αφήνουν πίσω τους σύζυγο και παιδιά.
Ποτέ δεν θα ήθελα να γίνω νοσηλεύτρια ή γιατρός όχι πως δεν μ αρέσει κάθε άλλο προσφέρεις σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια και είναι υπέροχο αυτό σε γεμίζει ουσιαστικά, αλλά δεν θα άντεχα να χάνω και να χάνω ασθενείς και να πρέπει να το περνάω όλο αυτό στην ψύχρα και να συνεχίσω παρακάτω, είναι μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε έναν άνθρωπο που βρίσκεται πάνω σε ένα κρεβάτι και ζητάει με τον δικό του τρόπο να του δοθεί λίγο ακόμα χρόνος...
Tag :
Σκεψεις,