Archive for 05/02/15
Ελενάκι Παπάκι Στίχοι ΣΤ2 Δημοτικού (2012)
Κάποιο φεγγάρι του 2012 το παπάκι μου έδωσε ένα τετράδιο με κάτι στίχους που είχε γράψει, κι εγώ μη χάνοντας την ευκαιρία να τους κρατήσω τους είχα γράψει σε ένα blog που είχα εκείνη την εποχή.
Σήμερα λοιπόν μετά από 3 χρόνια είπα να βγάλω στη φόρα αυτούς τους ξεχασμένους στίχους από ένα μικρό κοριτσάκι της Στ2 Δημοτίκου
Παπάκι αφιερωμένο σε σένα. Ξέρω πως θα γελάσεις αλλά και θα συγκινηθείς έστω και λίγο επειδή ήταν κάτι απο τότε
Παραδέξου πως το ένα είναι ένα
Παραδέξου πως το δυο είναι δυο
τότε θα παραδεχθείς
και το δικό μου αντίο
καταλαβε το εμείς οι δυο
δεν ταιριάζουμε μαζί
είμαστε διαφορετικοί
σαν την γη και τον ουρανό
σαν τον ήλιο και το φεγγάρι
σαν τη μέρα με τη νύχτα
κατάλαβε το δεν κάνουμε άλλο πια μαζί
το ξέρω πως μ αγαπάς
γιατί κι εγώ σ αγαπώ
μα δεν μπορούμε να είμαστε μαζί
γιατί είμαστε διαφορετικοί
δεν γίνεται αλλιώς έτσι το έγραψε η ζωή
--------------------------
Όταν αρχίζει να νυχτώνει βγαίνουν τα αστέρια
μα τώρα εγώ μονάχη τα κοιτώ
τόσο θλιμμένα και λυπημένα
τα κοιτώ και σκέφτομαι εσένα
θυμάμαι πως μου έλεγες σ αγαπώ
και σου έλεγα κι εγώ το ίδιο
όμως εγώ το εννοούσα ενώ εσύ όμως όχι
ένα ψέμα ήταν της στιγμής για να ξεγελάσεις
την δική μου την καρδιά
και μετά να φύγεις μακριά
και βαθιά να με πληγώσεις
την καρδιά μου να σκοτώσεις
όλα μου τα όνειρα να σβήσουν
και μετά να μείνω μόνη στον κόσμο
θα μου είναι δύσκολο να σε ξεχάσω
τη ζωή μου απ την αρχή να ξαναφτιάξω
και όλα πίσω να τ αφήσω
καινούρια όνειρα και ελπίδες να ξαναχτίσω
και όλα απ την αρχή να τα ξεκινήσω...
Αριθμός 25
Το 25 είναι πολλά πράγματα στη ζωή ενός ανθρώπου
Είναι ένας τυχερός αριθμός
Είναι μια τάξη με 25 άτομα
Ένα ζευγάρι παιδικά παπούτσια
Τα γενέθλια κάποιου
25 αγαπημένα κομμάτια στο mp3
Ένας αριθμός που αποτελείται από 2 ψηφία το 2 και το 5
"Μερικές φορές αυτός ο αριθμός συμβολίζει τη μέρα που έχασες κάποιον πολύ αγαπημένο σου"
25 Ιανουαρίου 2010
..... Μέρα που στοιχειώνει το μυαλό μου μέχρι σήμερα.
Ήταν η πρώτη μέρα από τις πολλές που θα ακολουθούσαν από τότε που δεν θα σε ξαναέβλεπα. Καλά μπορεί να λέω ένα μικρό- μικρό ψεματάκι.
Σε είδα, 2 μέρες μετά.
Ήσουν πολύ όμορφος με το μαύρο σου κουστούμι. Χαμογελούσες, φαινόσουν ευτυχισμένος, παρόλο που ήσουν ξαπλωμένος σε ένα καφέ κουτί. Από αμυγδαλιά, από καρυδιά? ποτέ δεν έμαθα από τι ήταν φτιαγμένο εκείνο το κουτί.
Τέλος πάντων , ποιος νοιαζόταν άλλωστε από τι ήταν φτιαγμένο.
Σε κοιτούσα για ώρες, αμέτρητες ώρες με συντροφιά τα δάκρυα που έτρεχαν σαν χαλασμένη βρύση, ώσπου κουράστηκαν τα μάτια μου και χάθηκα βαθιά στη σιωπηλή θλίψη μου.
Είχα όμως μια ελπίδα, μοναχά μια ελπίδα. Θα ανέπνεες, θα ανέπνεες ξανά, θα ανέπνεες για μένα, θα γύριζες πίσω για μένα έστω και την τελευταία στιγμή. Αλλά όσο περνούσε η ώρα τόσο απογοητευμένη ένιωθα.
Ήξερα πως από κείνη τη μέρα και μετά ....
Μετά τι?
Τέλος.
Τα δάκρυα μου είχαν στερέψει δεν έβγαιναν με τη μανία που έβγαιναν.
Ήρθε η ώρα να πας σε ένα νέο μέρος, το οποίο ήταν κάτω από το χώμα.
Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά του χώματος όταν έβρεχε.
Τα συναισθήματα αδειανά.
Άκουγα ψιθύρους που έλεγαν πως με χιονιά γεννήθηκες και με χιονιά πάλι φεύγεις.
Άρχισαν να σε βγάζουν προς τα έξω. 4 άτομα κουβαλούσαν το φέρετρο, ναι σε φέρετρο ήσουν.
Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά κάποιοι γλιστρούσαν και κρατιόντουσαν από άλλους ανθρώπους για να μην πέσουν. Εγώ περπατούσα μόνη, παρέα με τις σκέψεις μου που βομβάρδιζαν το μυαλό μου συνέχεια. Δεν ένιωθα ούτε κρύο άλλα ούτε και ζέστη.
Ήμουν σαν μαρμαρωμένη και κοιτούσα το χάος που απλωνόταν μπροστά μου, όταν ξαφνικά τα μάτια μου έπεσαν στο φέρετρο που είχε σχεδόν κατέβει προς το χώμα, και ο παπάς έλεγε τα τελευταία λόγια.
Φίλοι και συγγενείς πετούσαν λευκά τριαντάφυλλα για το τελευταίο αντίο.
Εκεί λύγισα άρχισα να κλαίω , να κλαίω πολύ, με βαθύ πόνο, εκεί ένιωσα η καρδιά μου να σπάει σε χιλιάδες μικρά μικρά κομμάτια, που ήταν αδύνατον να ξανακολλήσουν, εύκολα.
Κάποιος γύρισε από το πλήθος και με ρώτησε γιατί κλαίω, και το μόνο που του απάντησα μέσα στα δάκρυα ήταν πως σε ήθελα μαζί μου, σε θέλω στη ζωή μου, και απλά νόμιζε πως σε ήθελα απλά στην αθήνα σε κάποιο νεκροταφείο εκεί.
Όμως όχι σε ήθελα ζωντανό και μαζί μου, να μπορώ να σε βλέπω, να μου μιλάς, να τσακωνόμαστε, να γελάμε.
Μπορεί να πέρασαν 4 χρόνια αλλά τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χθες
Tag :
Σκεψεις,