Σάββατο 2 Μαΐου 2015
Το 25 είναι πολλά πράγματα στη ζωή ενός ανθρώπου
Είναι ένας τυχερός αριθμός
Είναι μια τάξη με 25 άτομα
Ένα ζευγάρι παιδικά παπούτσια
Τα γενέθλια κάποιου
25 αγαπημένα κομμάτια στο mp3
Ένας αριθμός που αποτελείται από 2 ψηφία το 2 και το 5
"Μερικές φορές αυτός ο αριθμός συμβολίζει τη μέρα που έχασες κάποιον πολύ αγαπημένο σου"
25 Ιανουαρίου 2010
..... Μέρα που στοιχειώνει το μυαλό μου μέχρι σήμερα.
Ήταν η πρώτη μέρα από τις πολλές που θα ακολουθούσαν από τότε που δεν θα σε ξαναέβλεπα. Καλά μπορεί να λέω ένα μικρό- μικρό ψεματάκι.
Σε είδα, 2 μέρες μετά.
Ήσουν πολύ όμορφος με το μαύρο σου κουστούμι. Χαμογελούσες, φαινόσουν ευτυχισμένος, παρόλο που ήσουν ξαπλωμένος σε ένα καφέ κουτί. Από αμυγδαλιά, από καρυδιά? ποτέ δεν έμαθα από τι ήταν φτιαγμένο εκείνο το κουτί.
Τέλος πάντων , ποιος νοιαζόταν άλλωστε από τι ήταν φτιαγμένο.
Σε κοιτούσα για ώρες, αμέτρητες ώρες με συντροφιά τα δάκρυα που έτρεχαν σαν χαλασμένη βρύση, ώσπου κουράστηκαν τα μάτια μου και χάθηκα βαθιά στη σιωπηλή θλίψη μου.
Είχα όμως μια ελπίδα, μοναχά μια ελπίδα. Θα ανέπνεες, θα ανέπνεες ξανά, θα ανέπνεες για μένα, θα γύριζες πίσω για μένα έστω και την τελευταία στιγμή. Αλλά όσο περνούσε η ώρα τόσο απογοητευμένη ένιωθα.
Ήξερα πως από κείνη τη μέρα και μετά ....
Μετά τι?
Τέλος.
Τα δάκρυα μου είχαν στερέψει δεν έβγαιναν με τη μανία που έβγαιναν.
Ήρθε η ώρα να πας σε ένα νέο μέρος, το οποίο ήταν κάτω από το χώμα.
Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά του χώματος όταν έβρεχε.
Τα συναισθήματα αδειανά.
Άκουγα ψιθύρους που έλεγαν πως με χιονιά γεννήθηκες και με χιονιά πάλι φεύγεις.
Άρχισαν να σε βγάζουν προς τα έξω. 4 άτομα κουβαλούσαν το φέρετρο, ναι σε φέρετρο ήσουν.
Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά κάποιοι γλιστρούσαν και κρατιόντουσαν από άλλους ανθρώπους για να μην πέσουν. Εγώ περπατούσα μόνη, παρέα με τις σκέψεις μου που βομβάρδιζαν το μυαλό μου συνέχεια. Δεν ένιωθα ούτε κρύο άλλα ούτε και ζέστη.
Ήμουν σαν μαρμαρωμένη και κοιτούσα το χάος που απλωνόταν μπροστά μου, όταν ξαφνικά τα μάτια μου έπεσαν στο φέρετρο που είχε σχεδόν κατέβει προς το χώμα, και ο παπάς έλεγε τα τελευταία λόγια.
Φίλοι και συγγενείς πετούσαν λευκά τριαντάφυλλα για το τελευταίο αντίο.
Εκεί λύγισα άρχισα να κλαίω , να κλαίω πολύ, με βαθύ πόνο, εκεί ένιωσα η καρδιά μου να σπάει σε χιλιάδες μικρά μικρά κομμάτια, που ήταν αδύνατον να ξανακολλήσουν, εύκολα.
Κάποιος γύρισε από το πλήθος και με ρώτησε γιατί κλαίω, και το μόνο που του απάντησα μέσα στα δάκρυα ήταν πως σε ήθελα μαζί μου, σε θέλω στη ζωή μου, και απλά νόμιζε πως σε ήθελα απλά στην αθήνα σε κάποιο νεκροταφείο εκεί.
Όμως όχι σε ήθελα ζωντανό και μαζί μου, να μπορώ να σε βλέπω, να μου μιλάς, να τσακωνόμαστε, να γελάμε.
Μπορεί να πέρασαν 4 χρόνια αλλά τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χθες
