Σάββατο 2 Μαΐου 2015
Κάποιο φεγγάρι του 2012 το παπάκι μου έδωσε ένα τετράδιο με κάτι στίχους που είχε γράψει, κι εγώ μη χάνοντας την ευκαιρία να τους κρατήσω τους είχα γράψει σε ένα blog που είχα εκείνη την εποχή.
Σήμερα λοιπόν μετά από 3 χρόνια είπα να βγάλω στη φόρα αυτούς τους ξεχασμένους στίχους από ένα μικρό κοριτσάκι της Στ2 Δημοτίκου
Παπάκι αφιερωμένο σε σένα. Ξέρω πως θα γελάσεις αλλά και θα συγκινηθείς έστω και λίγο επειδή ήταν κάτι απο τότε
Παραδέξου πως το ένα είναι ένα
Παραδέξου πως το δυο είναι δυο
τότε θα παραδεχθείς
και το δικό μου αντίο
καταλαβε το εμείς οι δυο
δεν ταιριάζουμε μαζί
είμαστε διαφορετικοί
σαν την γη και τον ουρανό
σαν τον ήλιο και το φεγγάρι
σαν τη μέρα με τη νύχτα
κατάλαβε το δεν κάνουμε άλλο πια μαζί
το ξέρω πως μ αγαπάς
γιατί κι εγώ σ αγαπώ
μα δεν μπορούμε να είμαστε μαζί
γιατί είμαστε διαφορετικοί
δεν γίνεται αλλιώς έτσι το έγραψε η ζωή
--------------------------
Όταν αρχίζει να νυχτώνει βγαίνουν τα αστέρια
μα τώρα εγώ μονάχη τα κοιτώ
τόσο θλιμμένα και λυπημένα
τα κοιτώ και σκέφτομαι εσένα
θυμάμαι πως μου έλεγες σ αγαπώ
και σου έλεγα κι εγώ το ίδιο
όμως εγώ το εννοούσα ενώ εσύ όμως όχι
ένα ψέμα ήταν της στιγμής για να ξεγελάσεις
την δική μου την καρδιά
και μετά να φύγεις μακριά
και βαθιά να με πληγώσεις
την καρδιά μου να σκοτώσεις
όλα μου τα όνειρα να σβήσουν
και μετά να μείνω μόνη στον κόσμο
θα μου είναι δύσκολο να σε ξεχάσω
τη ζωή μου απ την αρχή να ξαναφτιάξω
και όλα πίσω να τ αφήσω
καινούρια όνειρα και ελπίδες να ξαναχτίσω
και όλα απ την αρχή να τα ξεκινήσω...
