Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016
Αφορμή της ανάρτησης αυτής ήταν μια ταινία και το όνομα αυτής " Έχετε κάνει κράτηση?"Σίγουρα πολλοί θα την έχετε δει εγώ πάντως είμαι "φαν"την έχω αμέτρητες φορές.
Το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τη Zoe ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο χάνει τη μητέρα της μετά από δυστύχημα και πλέον ζει με τη θεία της την Kate.
H kate είναι σεφ σε ένα μεγάλο εστιατόριο και είναι αρκετά κλειστή σαν χαρακτήρας και το να έχει ευθύνες για κάποιον άλλον εκτός του εαυτού της είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο γι αυτήν. Προσπαθεί να κάνει τη Zoe να νιώσει άνετα μαζί της, αλλά όπως και η kate η μικρή είναι κλειστή στον εαυτό της δεν έχει πλέον την όρεξη ούτε και για φαγητό.
Από τη μεριά μου λογικό το βρίσκω διότι το να χάνεις και ειδικά σε τόσο μικρή ηλικία είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.
Κάποια στιγμή η Kate αποφάσισε να την πάρει μαζί της στο εστιατόριο ώστε να αλλάξει λίγο παραστάσεις. Εκεί γνωρίζει τον αντιπαθητικό αλλά ωραίο βοηθό σεφ τον nick. Εκείνος έχει τον τρόπο του και την προσεγγίζει με την πιο υπέροχο μακαρονάδα που είχε δοκιμάσει ποτέ στη ζωή της. Με τον καιρό η φιλία της kate, zoe και nick αρχίζει να μεγαλώνει.
Η μικρή άρχισε να νιώθει ωραία και άνετα με την kate, όμως μια απερισκεψία της kate την έκανε να σκεφτεί πως δεν νοιαζόταν πλέον για εκείνη και αποφάσισε να το σκάσει και να πάει στον τάφο της μητέρας της. Από τη στιγμή που πέθανε η μητέρα της η zoe δεν είχε επισκεφτεί ποτέ το νεκροταφείο.
Η kate όταν αντιλαμβάνεται την απουσία της zoe ψάχνει παντού να βρει τη μικρή και εκεί που χάνει τις ελπίδες της εμφανίζεται ο nick και τη βοηθά να βρουν μαζί τη zoe. Ψάχνανε για ώρες ώσπου το μυαλό και των δύο πήγε εκεί που έπρεπε να πάει.
Τη βρήκαν στον τάφο της μητέρας της να κλαίει και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Από τη μία θες να ξεχάσεις και ο μόνος σκοπός είναι να προχωρήσεις μπροστά δίχως αναμνήσεις που σε πλήγωσαν ...Από την άλλη όμως.. όταν κάνεις το βήμα νιώθεις πως αρχίζεις να ξεχνάς τον αγαπημένο σου άνθρωπο και αυτό είναι κάτι που σε πονάει και σε κάνει να σταματήσεις το βήμα και να πας πίσω ώστε να είσαι ασφαλής.Είναι όμως αρκετό να είσαι αδρανής όσο περνάει ο καιρός? τι νόημα έχει? Κανένα απλά σε αφήνει εκεί στην αρχή της διαδρομής και όταν νιώθεις πως είναι καιρός να κάνεις το βήμα,νιώθεις πάλι τον πόνο νιώθεις ότι εγκαταλείπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου μαζί με αυτόν που έχασες για να προχωρήσεις μπροστά..Πολλοί άνθρωποι προχωράνε μπροστά σαν να μην έχει αλλάξει κάτι στη ζωή τους όμως κατά τη διάρκεια της πορείας θα βρεθεί εμπόδιο που θα ναι ικανό να τους πάει ξανά στην αρχή της διαδρομής.Το σωστό λοιπόν θα είναι να περνάμε τις φάσεις που μας στέλνει η ζωή τη στιγμή που μας της δίνει και στη συνέχεια μαθαίνουμε να προχωράμε με αυτές και γινόμαστε δυνατότεροι για να τις αντέξουμε, χωρίς να ξεχνάμε γιατί είναι πολύ επίπονο να ξεχνάς τη ζωή σου και να αρχίζεις κάποια άλλη. Είναι σημαντικό να κρατάμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα μας και όταν νιώσουμε έτοιμοι κάποια στιγμή ή να τα εξαφανίσουμε ή να τα εντάξουμε στη ζωή μας χωρίς να μας προκαλούν δυστυχία"
