Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016
Σκέφτηκα να γυρίσω μια μικρού μήκους ταινία, αν μπορεί να θεωρηθεί ταινία αυτό.
Το θέμα θα είναι τι είναι αυτά που συνέβησαν στα πέντε χρόνια στη ζωή των πρωταγωνιστών και τι θα ήθελαν να συμβούν στα επόμενα 5 που θα έρθουν.
Όλα καλά μέχρι εδώ τι θα συμβεί όμως αν κάποιος ρωτήσει εμένα τι έκανα αυτά τα 5 χρόνια και θα ήθελα να συμβούν στα επόμενα 5? Εκεί είμαι σε θέση να απαντήσω ? Τι ακριβώς να του πω? Ούτε εγώ η ίδια δεν έχω καταλάβει καν πως πέρασαν τα πέντε αυτά χρόνια. Έκανα όντως κάτι μέσα σε αυτές τις ατελείωτες μέρες, ώρες και δευτερόλεπτα? Όχι απλά άφησα τον χρόνο να περνάει χωρίς να μπορώ να αδράξω τη μέρα, μέσα στα σκοτάδια και κρυμμένη μέσα στην ίδια μου τη σκια και κρυμμένη πίσω από τις ζωές όλων των άλλων. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να είμαι αδύναμη γιατί δεν είχα δύναμη όμως παρέμεινα αδρανής ούτε στην αδυναμία δεν είχα το κουράγιο να στραφώ αυτό θα αντιστοιχούσε σε μία στιγμή αλλά όχι απλά το προσπέρασα και αυτό σαν όλες τις υπόλοιπες στιγμές που ήρθαν χτύπησαν δεν βρήκαν το παραμικρό ενδιαφέρον και σηκώθηκαν και έφυγαν.
Λένε πως η νύχτα δεν είναι καλός σύμβουλος και ότι πρέπει τη μέρα να δεις πιο ψύχραιμα και με ηρεμία τα πράγματα, όμως για μένα ήταν μια καλή φίλη, με κατανόηση, τη μέρα συνήθως έχει πολύ κίνηση γενικότερα από ανθρώπους, καταστάσεις, "ενδιαφέρον".
Κάποιος μου είχε πει κάποτε πως " καθημερινά αγνοούμε το πόσο χαλασμένος είναι αυτός ο κόσμος και λέμε στον εαυτό μας πως όλα θα πάνε, θα σαι μια χαρά, αλλά τίποτα δεν είναι μια χαρά και μόλις το συνειδητοποιήσεις αυτό δεν υπάρχει γυρισμός. Δεν υπάρχει μαγεία στον κόσμο τουλάχιστον όχι σήμερα.
Και είχε δίκιο έχουμε βρει τρόπους να είμαστε όλο και κάθε μέρα πιο μίζεροι ,πιο αγνώμονες ,πιο απόμακροι, που απλά δεν έχουμε το χρόνο να μετρήσουμε πόσες στιγμές γελάσαμε, πόσες φορές ακούσαμε τη λέξη σ αγαπώ από άτομα που δεν το περιμέναμε ίσως και να μη θέλαμε να ακούσουμε αυτή τη λέξη από κάποιους. Πόσους ανθρώπους σου είπαν είμαι εδώ και παρέμειναν σταθεροί σαν βράχοι που σκάνε κύματα, πόσους αντίθετα σου είπαν θα είμαι εδώ και χάθηκαν με το πρώτο χνούδι.
Ο κόσμος είναι χαλασμένος γιατί απλά τον αφήνουμε να χαλάει, δεν κάνουμε κάτι για να βρεθεί η μαγεία που χάθηκε πριν χρόνια μαζί προφανώς με τους δράκους και τους μάγους. Δεν ωφελεί σε τίποτα απλά να λέμε θα είμαι μια χαρά αν όντως δεν είσαι. Όσο και στεναχωρημένος είσαι από το χθες μην αφήσεις το σκοτάδι να επισκιάσει το παρόν σου γιατί για αυτό πρέπει να παλεύεις σε αυτό ανήκεις. Δεν έχει καμιά σημασία τι θες να συμβεί σε 5 χρόνια αν δεν ξεκινήσεις από σήμερα κιόλας.
Κάποια είπε κάποτε: Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή, η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή είναι αυτά που πεθαίνουν μέσα μας όσο ζούμε.
Ας μην αφήσουμε λοιπόν να πεθάνει το μέσα μας.
Κι αν με ρωτήσουν τι έκανα αυτά τα 5 χρόνια θα πω κάποιες καταστάσεις με έκαναν σοφή, άλλες ανώριμη, άλλες να μην μπορώ να εμπιστευτώ αυτόν που λέει θα μείνω και να εμπιστεύομαι αυτόν που μου λέει είμαι εδώ. γιατί το θα είναι υπόσχεση ενώ το είμαι είναι μια πράξη, μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια παντρεύτηκα δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να το πω αυτό αλλά ήταν κάτι διαφορετικό δεν ξέρω αν θα μπορούσε να εξελιχθεί αλλά ο χρόνος θα δείξει, μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια μεγάλωσα αλλά δεν έπαψα να είμαι ένα μικρό παιδί που έχει την ανάγκη να κουρνιάσει κάτω από τα φτερά των γονιών του και όταν δεν υπάρχουν αυτοί να ακουμπήσω στον ώμο των φίλων μου.
