Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016
Ανάμνηση σαν όνειρο αληθινό
Νταμιέν ξύπνααα!
Άκουσε μια αχνή φωνή μέσα του. Η φωνή αυτή ήταν του μικρού του αδερφού τον οποίο είχε να δει από τότε που ήταν μωρό. Ήταν δύσκολες οι καταστάσεις κι έτσι δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον μικρό του αδερφό.
Όμως η ανάμνηση που είχε ο νταμιέν για εκείνον ήταν μεγάλη και δυνατή.
Η ανάμνηση να τον παίρνει αγκαλιά, να τον ταιζει, να παίζουν και τέλος να κοιμούνται μαζί είναι κάτι το οποίο τον στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.
Τώρα τα χρόνια απλά πέρασαν η ανάγκη να τον ξαναδεί όμως είναι βαθιά χαραγμένη στο στήθος του, όπως και η ελπίδα πως κάποια στιγμή ίσως τον αγκαλιάσει και νιώσει την αγάπη του να ξεχειλίζει από μέσα του.
Ίσως κάποια στιγμή για μια φορά η ζωή να του φερθεί με γενναιοδωρία και καταφέρει να υπάρχει στη ζωή του έστω και σαν καλός φίλος.
Ο φίλος που πάντα θα ήθελε να έχει κάθε στιγμή στο πλευρό του.
Τώρα πια η φωνή του είχε χαθεί από το μυαλό του και συνέχισε να ονειρεύεται αυτό το όνειρό την ανάμνηση την αληθινή...
