Παρασκευή 29 Μαΐου 2015
Πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία μας στιγμή, τα τελευταία μας λεπτά και δευτερόλεπτα αναρωτιέμαι αν πραγματικά κάποια στιγμή καταφέρω να σε συναντήσω ακόμα και ενα όνειρο που το πρωι με το που ξυπνησω θα έχει χαθεί όπως και το σκοτάδι της νύχτας που τόσο με φοβιζει όταν Χάνομαι μέσα του, δίχως να έχω κάποιον να με τραβήξει απο την άβυσσο, το χάος και την κόλαση μου.
Αναρωτιέμαι αν θα ξαναδώ αυτά τα ματια που λαμπυριζαν απο ευτυχία κάθε φορά που αντικρυζε τα ατομα που λάτρευε όσο τίποτα, τον γενναίο πολεμιστή που πάλεψε με πολλους εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς δαίμονες και κάθε φορά έβγαινε νικητής για να μπορεί να γυρίσει στους αγαπημένους του, στη αγαπημένη του σύζυγο και τα λατρεμένα του παιδιά που ήταν όλη του η ζωή και ένας λόγος για να νικάει τα πάντα για να τους ξαναδει.
Όμως όσο καλός πολεμιστής και αν είσαι το θέμα είναι ότι πάντα θα έχεις κάποια αδυναμία και ο εχθρός κάποια στιγμή θα το ανακαλύψει και μπορεί να σου πάρει τα πάντα ακόμα και τη θέληση σου για ζωή, αλλά, πρέπει με κάθε κόστος να κρύβεις βαθιά μέσα σου τις αδυναμίες αυτές για να μπορείς να κατατροπώνεις τον καθένα χωρίς εκείνος να μπορεί να σε λυγίσει.
Θα ήθελα να σε ξαναδώ και σαν ανάμνηση ή κάποια εσωτερική παραίσθηση, το να ξέρω ότι έχεις χαθεί μαζί με τους δαίμονες που πάλευες είναι κάτι που είναι δύσκολο ώστε να το πάρω απόφαση και να σε αφήσω να χαθείς για πάντα εκεί μέσα.
Το ότι δεν είσαι μαζί μας μπορεί να είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται εύκολα, αλλά με όλα αυτά που κατάφερες, χρειαζόσουν ένα μεγάλο διάλειμμα και αυτό ήταν ένα παντοτινό διάλειμμα.
Σε ευχαριστούμε πολλοί από μας για όσα μας χάρισες.........
Σε αγαπάμε πάντα........
Θα είσαι μέσα μας παντοτινά.......
